คุณ noname typed to word document by คุณ noname converted...
TRANSCRIPT
![Page 1: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/1.jpg)
The book is owned by คุณ NoName
Typed to Word Document by คุณ NoName Converted to PDF Format by [email protected]
This PDF file is intended for educational purpose and private use only. Our goal is to promote SamGler to all walks of life and to memorize Por Intarapalit, one of the greatest writers in Thai history
![Page 2: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/2.jpg)
๒
เมืองไทยเปนเมืองเงินเมืองทอง ประชาชนมีเงินใชจายกันอยางเมืองไทยเปนเมืองเงินเมืองทอง ประชาชนมีเงินใชจายกันอยางเมืองไทยเปนเมืองเงินเมืองทอง ประชาชนมีเงินใชจายกันอยางฟุมเฟอย ท่ีรับราชการกไ็ดเพิ่มเงินเดือนเรื่อย ๆ โฟุมเฟอย ท่ีรับราชการกไ็ดเพิ่มเงินเดือนเรื่อย ๆ โฟุมเฟอย ท่ีรับราชการกไ็ดเพิ่มเงินเดือนเรื่อย ๆ โดยรัฐบาลถือเอาราคาทองคําในดยรัฐบาลถือเอาราคาทองคําในดยรัฐบาลถือเอาราคาทองคําในทองตลาดเปนมาตรฐาน คนไทยมีความรมเย็นเปนสุขกวาชนชาติอื่น ใครอยากกินหมูทองตลาดเปนมาตรฐาน คนไทยมีความรมเย็นเปนสุขกวาชนชาติอื่น ใครอยากกินหมูทองตลาดเปนมาตรฐาน คนไทยมีความรมเย็นเปนสุขกวาชนชาติอื่น ใครอยากกินหมูกินกินกิน , , , ใครอยากดูหนังดูใครอยากดูหนังดูใครอยากดูหนังดู , , , ใครอยากดื่มเหลาดื่มใครอยากดื่มเหลาดื่มใครอยากดื่มเหลาดื่ม , , , ใครอยากเตนรําเตนใครอยากเตนรําเตนใครอยากเตนรําเตน , , , ใครอยากคาฝนคาใครอยากคาฝนคาใครอยากคาฝนคา , , , ใครอยากสมคัรเปนผูแทนถามีเงินหวานเชิญ รวมความแลวไมมีประเทศใดในโลกใครอยากสมคัรเปนผูแทนถามีเงินหวานเชิญ รวมความแลวไมมีประเทศใดในโลกใครอยากสมคัรเปนผูแทนถามีเงินหวานเชิญ รวมความแลวไมมีประเทศใดในโลกท่ีมีท่ีมีท่ีมีประชาชนจะมีความสมบูรณพูประชาชนจะมีความสมบูรณพูประชาชนจะมีความสมบูรณพูนนนสุขยิ่งไปกวาประชาชนคนไทยสุขยิ่งไปกวาประชาชนคนไทยสุขยิ่งไปกวาประชาชนคนไทย เมื่อกิตติศัพทแหงความสุขสบายของเมืองไทยลือไปทัว่โลก ชนตางชาติ ซ่ึงมีเจก, ฝร่ัง, แขก ที่มีสมองเฉียบแหลมกพ็ยายามหาโอกาสเดินทางเขามาสูประเทศไทย กอบโกยเงินทองเอาเขากระเปาเขาดวยวิธีการตาง ๆ ที่เปนฝรั่งกุย ๆ เดินย่ําตอกอยูที่เมืองนอกกแ็สดงตนเปนผูมีวิชาความรูสูง แตงกายใหโออา ตั้งบริษัทกระจอกงอกงอยข้ึน พวกเราไมรูความจริงหลงซูฮกยกยองชวยสรางความมั่งมีใหกับเขา แขกเลนกลที่เปนนกัเลนกลตามงานวัดในประเทศอินเดีย ก็ชวนกนัมาเมืองไทยเชาโรงมหรสพเปดการแสดงกลขึ้น เก็บอัตราคาดูแพงลิบ ไดเงินหมื่นเงินแสนกลับไปเมืองของเขาดวยการยกยองตนเองวาเปนนักเลนกลชั้นศาสตราจารย ช้ันโปรเฟสเซอร ถายรูปติดเหรยีญเปนแถบ ๆ ที่หนาอก อันเปนวิธีการโฆษณาชวนเชื่อ คนไทยเราชอบเลนกล และชอบดูกล คนไทยบางคนสามารถทําฝนใหกลายเปนยางมะตอยไปก็ได บางคนทําผาหลาย ๆ พับใหหายไปจากโกดัง บางคนกนิเหล็กกนิตะปูหลายรอยตันอยางหนาตาเฉย เมื่อนักเลนกลหลั่งไหลเขามาในเมืองไทย คนไทยก็พากันไปชมการแสดงกลตามโรงมหรสพตาง ๆ ดูแลวมาวพิากษวจิารณกนั มันเกงยังงัน้ มันเกงยังงี้ นักเลนกลเจกเกงกวานักเลนกลแขก นกัเลนกลฝรั่งเกงกวานักเลนกลเจก มีวิธีการแสดงอยางนาหวาดเสียวคน ละแบบ
![Page 3: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/3.jpg)
๓
เมื่อตนเดือนนีเ้อง นักเลนกลแขกชาวอินเดียคนหนึ่งไดเดินทางเขามาในประเทศไทยโดยทางเครื่องบินพรอมกับคณะของเขา ชาวอินเดยีกลางคนผูนี้ประกาศตนเองวา เขาคือศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัด เปนนกัแสดงกลชั้นเยี่ยมของโลก สําเร็จวิชาจิตศาสตร และไสยศาสตรช้ันสูงไดเดนิทางไปแสดงกลมาแลวทั่วโลก ไดรับรางวัลมากมายกายกอง เขาจะเปดการแสดงวิทยากลของเขาที่ศาลาเฉลิมไทยในวันที่ ๑๐ ถึง ๒๓ เดือนนี้ รวม ๑๔ คนื คืนละ ๒ รอบ ประกาศโฆษณาการแสดงกลของทานศาสตราจารยอับดลุ อาหะหมัด ปรากฏในหนาหนังสือพิมพรายวันแทบทกุฉบับ คําโฆษณาอานแลวทําใหตื่นเตนอยากดู ศาสตราจารยผูนี้มีรายการแสดงแปลกกวานักเลนกลอื่น ๆ
“............. เราแสดงกลโดยอาศัยวิชาจิตศาสตร และไสยศาสตร ทานเคยดูแตนักแสดงกลเลว ๆ แสดงซ้ํา ๆ ซาก ๆ เชน ตัดลิ้น เลือ่ยตัว คณะของเราจะแสดงพิสดารไปกวานั้น คือตัดแขน และตัดคอ โดยใหทานผูดูเปนคนตัดคอดวยมือของทานเอง เราจะบังคับทานใหเหาะได, พูดภาษาอังกฤษ หรือภาษาอินเดียได ท้ัง ๆ ท่ีทานพูดไมเปนเลย ทานจะไดชมการแสดงที่หวาดเสียวต่ืนเตนพสิดารที่สุด เราจะคืนเงินคาผานประตูใหทานทันทีท่ีทานไมพอใจการแสดงของเรา และลุกออกจากโรง ............” การทาคืนเงินคาดูทําใหประชาชนเชื่อวา การแสดงกลของทานศาสตราจารยไมกินหมูผูนี้ตองวิเศษกวานักเลนกลคนอื่น ๆ ที่เคยเขามาแสดงกลในเมอืงไทย ดังนัน้ประชาชนชาวพระนคร และธนบุรีที่มีสตางคตางก็เตรียมชมการแสดงกลของทานศาสตราจารยผูนี ้ แลวหนังสือพิมพรายวนัก็พากันลงขาวสดดุีความสามารถของนักเลนกลชาวอินเดยีผูนีอ้ยางครึกโครม อับดุล อาหะหมัด ไดเชญิผูแทนหนังสือพิมพ และบุคคลสําคัญอีกหลายรอยทานไปชมการแสดงกลของเขาที่ศาลาเฉลิมไทยในคนืวนัที ่๘ ผูแทนหนงัสือพิมพยอมรับวา การแสดงกลของทานศาสตราจารยผูนี้วิเศษที่สุด ตืน่เตนมหัศจรรยที่สุด ซ่ึงเหมือนกับทานศาสตราจารยมีปาฏิหาริย หนังสือพิมพไดเสนอการแสดงใหประชาชนทราบโดยละเอียดพรอมทั้งภาพถายขณะที่แสดงกล ตอนเชาวันหนึ่ง คณะพรรค ๔ สหายกําลังวพิากษวจิารณกนัถึงเรื่องการแสดงกลของทานศาสตราจารยผูนี้ภายในหองรับประทานอาหาร แทบทุกคนเลื่อมใสอยากจะไปชมการแสดงกลในคืนวันนี้ ซ่ึงเปนครั้งแรก เวนแตนกิรกับดร.ดิเรก ๒ คนเทานั้น ที่ไมแสดงกิริยากระตือรือรนอะไร
![Page 4: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/4.jpg)
๔
คุณหญิงวาดกลาวกับเสี่ยหงวนดวยใบหนายิ้มแยม “ไปดูกันเถอะ พอหงวน เพยีงแตอานขาวในหนังสือพิมพ อายังรูสึกอยากดจูนเนื้อเตน เขาคงเกงจริง ๆ” อาเสี่ยพยกัหนาเห็นพองดวย “นั่นนะซีครับ ถาไมเกงจริงหนังสือพิมพคงไมลงชมเชยมากมายอยางนี้ ไปก็ไปครับ ประเดี๋ยวผมจะใหอายแหวไปบุคตั๋วไวกอน” ดร.ดิเรกอดรนทนไมไดก็พูดเสริมขึ้น “กลคือโกหก” เขาพูดสักหนกัแนน “นักแสดงกลยอมมคีวามวองไวเปนพิเศษ ปวยการไปดูครับ คาดูอยางต่ํา ๒๐ บาท แลวก็ถาพวกเราดูก็ตองนั่งหนาเวทีเสียคนละ ๑๐๐ บาท ผมวาเอาเงินคาดูกลสงไปบํารุงสภากาชาดของเรายงัจะดกีวา เพราะไดมีสวนชวยเหลือคนจนที่ปวยไขอันเปนกุศล” นิกรหวัเราะหึ ๆ บขินมปงจิ้มเนยใสปากแลวพูดเสียงคับปาก “อยาไปดูเลยครับคุณอา ถาอยากดกูลผมเลนใหดูก็ได” นันทาคอนนองชายของหลอนทันท ี “กระบวนโมละกอไมมใีครเกินหนาแกไปได หนาอยางแกนะหรือจะเลนกลเปน” นายจอมทะเลนลืมตาโพลง “หน็อยแน ดถููก ฉันแสดงใหดูเอาไหมละ ถาเลนไดพีน่ันจะวาอยางไร” พูดจบนกิรก็หยิบมีดตัดขนมปงขึ้นมาถือ แลวหันมาพยักหนาเรียกเจาแหว “มานี่ อายแหว” เจาแหวยิ้มแหง ๆ เดินเขามายืนขางนกิร “รับประทานตองการอะไรหรือครับ” นิกรโบกมือใหเจาแหวสงบปากเสียง แลวหันมากลาวกบัคณะพรรคของเขาดวยสีหนาขึงขัง “พี่นองทั้งหลาย ขาพเจาโปรเฟสเซอรนิกรจะไดแสดงกลใหทานชมพอหอมปากหอมคอ ณ บัดนี”้ เจาคุณปจจนกึ ฯ อดหวัเราะไมได ทานตบมือเบา ๆ ทุก ๆ คนก็พลอยตบมือใหเกยีรตินกิร นายโปรเฟสเซอรรีบลุกขึ้นกมศีรษะโคงคํานับแลวกลาวตอไป “การแสดงอันดับแรกก็คือตดัล้ิน ขาพเจาจะตัดล้ินอายแหวออกมาใหทานชมเปนขวัญตา” เจาแหวสะดุงเฮือกถอยหลังกรูด เอื้อมมือเขี่ยแขนนกิร “รับประทานถามันลําบากก็อยาเลนเลยครับ” นิกรหวัเราะ
![Page 5: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/5.jpg)
๕
“เหอะนา ไมเปนไรนา” เจาแหวฝนยิ้ม “รับประทานถูกละครับคุณไมเปนไร แตวารับประทานผมแย เร่ืองมันรับประทานถึงตายเชียวนะครับ คนเราลงตัดล้ินก็มองเทงเทานั้น” นิกรชักฉิว ยกมือเกาศีรษะ “อยาปอดแหกไปหนอยเลยวะ เมื่อเร็ว ๆ นี ้ แกก็เคยดแูขกเลนกลที่เฉลิมกรุงแลว เขาตดัล้ินใหแกเหน็ใชไหมละ ฉันก็จะทําอยางนั้นเหมือนกนั” เจาแหวกลืนน้าํลายเอื๊อก “แฮะ แฮะ รับประทานถาจะใหดีละกอเปลี่ยนตัวเสยีใหมดีกวาครับ รับประทานผมจะไปตามอายมั่นมาใหคุณตัดล้ินเดีย๋วนี”้ นายจอมทะเลนทําตาเขียว “บะแลว ........ แกไมเชื่อความสามารถของฉันหรือนี่ รับรองซีนา” เจาแหวยิ้มแหง ๆ “รับรองวาล้ินขาดหรือครับ” “เออ” เจาแหวทําคอยน “รับประทานแลวตอล้ินไดอยางเดิมเหมือนที่อีศาสตราจารยแขกแกแสดงที่เฉลิมกรุงเมื่อเดือนกอน ยงังั้นหรือครับ” นิกรตวาดลั่น “วิธีของขาคนละแบบกับศาสตราจารยแขกคนนั้น เขาตดัล้ินแลวตอได แตขาตัดแลวตอไมได เอานายอมอุทิศล้ินของแกใหขาแสดงอวดพี่นันหนอยเหอะวะ พี่นันจะไดรูวาคนอยางขาก็สามารถแสดงกลตัดล้ินไดเหมือนกนั” เจาแหวกลืนน้าํลายติด ๆ กันหลายครั้ง คณะพรรค ๔ สหายหวัเราะครืน คุณหญิงวาดจองมองดูหนาหลานชายจอมทะเลนของทานแลวพดูพลางหัวเราะพลาง “คนอยางแกมนัมะกอกสามตะกรา ไมวาใครเขาจะทําอะไรกันแกเปนตองทําไดทั้งนัน้ พอจับทําเขาจริง ๆ ก็ทําไมได” นิกรอมยิ้ม “การตัดล้ินมนัจะยากเย็นอะไรครับคุณอา ผมจะอธิบายเคล็ดลับใหฟง ก็ได” พลกลาวถามขึ้นทันท ี “เออ ลองขยายใหฟงซิ คืนวันนัน้ไปดกูลดวยกันถึงการแสดงตัดล้ิน
![Page 6: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/6.jpg)
๖
ใคร ๆ เขาตื่นเตนกันทั้งโรง แตแกคนเดยีวนั่งหัวเราะคลายกับวาแกรูเบือ้งหลังแหงการแสดงวิทยากลของนายนักเลนกลคนนั้น” นิกรพยกัหนาชา ๆ “กันจะอธิบายใหฟง ไมยากเย็นอะไรหรอก คนของตาศาสตราจารยแขกคนนั้นเปนคนที่มีลําไส หรือกระเพาะอาหารผิดธรรมดา สามารถขยอนอาหารที่กินเขาไปออกมาไดอีก กอนแสดงกลตอนนี้ เจาหมอนัน่ไดกินล้ินวัว หรือล้ินหมูดิบ ๆ ซ่ึงมีขนาดเทาล้ินคนเขาไปในทอง โดยวธีิการกลืนเขาไปทั้งดุน เมื่อถึงเวลาแสดงกลศาสตราจารยก็เรียกออกมาอาปากใหคนดูก็ไมเห็นอะไรในปากใชไหมเลา” คราวนี้คณะพรรค ๔ สหายตางพากันสนใจกับนกิร “แลวยังไงคะ” นวลลออถามยิ้ม ๆ นิกรอธิบายตอ “ทานศาสตราจารยแกลงทําเปนสะกดจิตเจาหมอนั่นใหงวยงง ซ่ึงระหวางนั้นเจาหมอนั่นจะขยอนล้ินหมู หรือล้ินวัวที่อยูในทองออกมา แลวแลบออกมาใหเห็น คราวนี้ศาสตราจารยกแ็สดงการตัดล้ินววั หรือล้ินหมู ซ่ึงล้ินจริง ๆ คงซอนอยูในปาก การกระทําที่ชํานาญทําใหคนดูเกดิศรัทธาเชื่อมั่นเหน็เปนจริงจังวาอีตาศาสตราจารยตัดล้ินเจาหมอนั่นจริง ๆ เมือ่ทานศาสตราจารยทําเปนตอล้ินให เจาหมอนั่นก็กลืนล้ินวัว หรือหมูเขาไปในทองอีก แลวอาปากแลบลิ้นจริง ๆ ของเขาใหใครตอใครดู เร่ืองมันเปนเชนนีแ้หละครับไมใชวาตดัล้ินจรงิ ๆ” คณะพรรค ๔ สหายมองดหูนากัน และพูดกันพึมพํา ประไพชักสงสัยก็กลาวถามขึ้น “ทําไมกรรูเบื้องหลังเรื่องนี้ละคะ” นิกรหวัเราะ “พี่รูจักพนกังานเฉลิมกรุงหลายคน เขาแนะนําใหพี่รูจกักบัเจาคนที่ถูกตดัล้ิน พี่พาหมอนั่นไปเลี้ยงขาวเลี้ยงเหลาเลยชอบพอกัน แลวเจาหมอนั่นก็เลาเคล็ดลับของการแสดงกลตอนนี้ใหพีฟ่ง” ดร.ดิเรกกลาวขึ้นอยางเปนงานเปนการ “การแสดงกลลวนแตโกหกทั้งนั้น แตอาศัยความไว และความชํานาญ นายอับดุล อาหะหมัดคนนีน้ักเลนกลชั้นสวะ แตยกยองตัวเองเปนศาสตราจารย ถาหากวาเขาเปนนักเลนกลที่มช่ืีอเสียงในประเทศอินเดียจริง ๆ แลวผมก็ตองไดยินชื่อเสียงของเขาซิครับ ผมเคยดูการแสดงอิทธิปาฏิหาริยจากโยคีในอินเดียมาแลวไมใชเปนการแสดงกล แตเปนการแสดงโดยอาศัยจิตศาสตร และไสยศาสตร ผมจะเลาใหฟง ทานภารตะมหาโยคสีามารถเสกเชือกมะนิลาขดหนึ่งใหตั้งขึ้นเปนเสนตรงได และทานโยคอีงคนี้ไดไตขึน้ไปเลนกายกรรมบนปลายเชือกเสนนั้น
![Page 7: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/7.jpg)
๗
เสร็จแลวรายมนตใหเชือกหลนมากอน สวนทานโยคีคอย ๆ ลอยลงมาจนถึงพื้นดนิ พวกฝร่ังที่แลเห็นอาปากหวอไปตามกัน การแสดงอยางนี้สิครับถึงจะนาด”ู ประภาอดขดัคอไมได “ดิเรกเหน็ดวยตาเองหรือคะ” นายแพทยหนุมยิ้มแหย ๆ “เปลาจะ เขาเลากันอยางนัน้” “ถุย!” กิมหงวนรองล่ัน “นึกวาไปเห็นมาที่แทคนอื่นเขาเลาใหฟง” เสียงหวัเราะคกิคักดังขึ้นทัว่หองรับประทานอาหาร คุณหญิงวาดกลาว ขึ้นเปรย ๆ “การแสดงกลเราก็รูกันอยูแลววาโกหก แตเปนการโกหกที่แนบเนยีน อารูสึกเลื่อมใสในประกาศโฆษณาของศาสตราจารยแอบดุลคนนี้มาก” นิกรหวัเราะกาก “อับดุลครับไมใชแอบดุล” คุณหญิงวาดคอนขวับ “แอบดุล หรืออับดุลมันก็เหมือนกันนัน่แหละ ขาไมใชแขกนีห่วาจะไดเรียกถูก งา – คืนนี้อาตองไปดู และใครจะไปดกู็ไป” คณะพรรค ๔ สหายตางตกลงไปดูกลกับคณุหญิงวาดที่ศาลาเฉลิมไทยในคืนวันนี้ เจาคณุประสิทธิ์ ฯ หยิบหนังสือพมิพรายวนัฉบับหนึ่งขึ้นมาเปดดูโฆษณาของนายอับดุล อาหะหมดั แลวทานก็อานขอความตอนหนึ่งดัง ๆ “ทานผูใดสามารถแสดงกลไดเหมือนเรา เราสัญญาจะจายใหทาน ๑๐,๐๐๐ บาท รบัรองวาการแสดงตลอดเวลา ๒ ชั่วโมงจะทําใหทานพิศวงงงงวยในความสามารถของศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัด ราวกับวาทานศาสตราจารยผูนี้มีอิทธิปาฏิหาริยผิดมนุษย” นิกรดืดมือแปะ “เอาละวะ คนืนี้ตองแสดงกลซอนกลกับตาอับดุลสักหนอย โชคเหมาะเคราะหดีอาจจะไดเงนิสดหมืน่บาท” เสี่ยหงวนพูดเสริมขึ้น “แตถาโชครายก็ถูกถีบตกเวทีที่เฉลิมไทย ดีเหมือนกัน พวกเราจะดูความสามารถของแก”
![Page 8: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/8.jpg)
๘
นายจอมทะเลนยิ้มนอยยิ้มใหญ เขาคลี่ผาเช็ดมือผืนหนึ่งออกแลวชูขึ้น วางผาลงคลุมถวยแกวใบหนึ่ง ยกขึน้สลัดเต็มแรง ถวยแกวใบนั้นอนัตรธานหายไปอยางนาประหลาดทามกลางความแตกตื่นของคณะพรรค ๔ สหาย แลวนิกรกย็ิ้มนอยยิ้มใหญ “นี่เปนการแสดงอยางงาย ๆ เปนยังไงครับคุณอา” คุณหญิงวาดอาปากหวอ ตื่นเตนประหลาดเหลือที่จะกลาว “อายกร.............” นิกรหยุดยิ้มทนัที “เรียกศาสตราจารยซีครับ อยาเรียกอาย” พูดพลางนิกรก็ถอดนาฬกิาขอมือเรือนทองออก วางลงบนผาเช็ดมือ และเอาผาเช็ดมือหอใหเรียบรอย ทุกคนจองตาเขม็งมองดูนายจอมทะเลนแสดงกล นิกรทําเปนยกผาเช็ดมือขึ้นเปาวาคาถาพึมพํา สักครูก็วางลงบนโตะแลวแกออก คณะพรรค ๔ สหายก็ลืมตาโพลง นาฬิกาขอมือที่หอไวไดกลายเปนหวีเล็ก ๆ เลมหนึ่ง “มายก็อด............” ดร.ดเิรกซึ่งนั่งอยูขาง ๆ นิกรรองล่ัน “ยูทํายังไงวะอายกร” นิกรยิ้มแปน “ก็อาศัยความไวของกันนะซี” คุณหญิงวาดทาํหนาชอบกล “เดี๋ยวกอน แกวน้ําใบนัน้ และนาฬกิาขอมือของแกอยูไหนละ” นายจอมทะเลนหยิบแกวน้ําที่วางอยูบนเกาอี้ของเขาขึ้นมาวางบนโตะ “อยูนี่ยังไงละครับ” “แลวนาฬิกาของแก...........” นันทาถาม “ก็อยูที่พี่นนันะซี” ทุกคนหวัเราะครืน นันทาเองก็อดหวัเราะไมได “บา – มันจะมาอยูที่ฉันไดยังไงกัน ฉันนั่งตรงกันขามกบัแก” นิกรลุกขึ้นเดนิออมโตะเขามาหาพี่สาวของเขา ใชความรวดเร็ววองไวลวงมือควานลงไปในอกเสื้อของนันทาหยบินาฬิกาขอมอืของเขาออกมาชูอวดคณะพรรค ๔ สหาย ทันใดนั้นเองคณุหญิงวาดกย็กเทาขวาถีบนกิรเซถลาลงไปปะทะผนังตกึ “จังไร เลนควกัลวงกันยังงี้ใชไดเรอะ แกเปนผูชายแมนนัเขาเปนผูหญิงยิงเรือ” นิกรยิ้มแหง ๆ
![Page 9: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/9.jpg)
๙
“ก็นาฬกิาของผมอยูในหนาอกพี่นันนี่ครับ แลวก็พีน่ันไมใชคนอื่น พี่สาวของผมแท ๆ แตะนดิแตะหนอยไมเปนไรหรอก” พูดจบนิกรก็เดนิกลับมานั่งที่เกาอี้ของเขาตามเดิม เจาคุณประสิทธิ์ ฯ ชักเลื่อมใสหลานภรรยาของทาน “เลนใหดูอีกซีวะกร อือ – แกนี่ไมเสียชาติเกิดโวย แกเปนคนที่มีอะไร ดี ๆ อยูในตวัมากทีเดยีว” นิกรหวัเราะ “ผมเปนนักเลนกลตั้งแตอยูโรงเรียนแลวละครับ เวลาโรงเรียนจะปดเทอมผมจะตองแสดงกลใหเพื่อน ๆ ดูเสมอ อยางคุณอากับคุณพอผมเอาผาคลุมศีรษะสักครู แลวเปดผาออกรับรองวามีผมขึ้นเต็มเลย” เจาคุณปจจนกึ ฯ แยกเขี้ยว “พอ – พอ – พอ วกมาพดูถึงกบาลฉันเดี๋ยวก็จะโดนเตะเจบ็ตัวไปเทานั้นเอง” คณะพรรค ๔ สหายตางหวัเราะคิกคักไปตามกนั ตอจากนั้นก็สนทนากนัถึงเรื่องที่จะไปดูศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัดแสดงกลในคืนนี ้ อีกครั้งหนึ่งทีศ่าลาเฉลิมไทยโรงละครชั้นหนึ่งในกรุงเทพ ฯ ไดตอนรับประชาชนที่หล่ังไหลกันมาดูกลอยางมืดฟามัวฝน คืนนี้ เปนการแสดงกลวนัแรกของโปรแกรม พอพลบค่ํา ประชาชนที่มีสตางคนับจํานวนพันก็ปรากฏตัวข้ึนทัว่บริเวณศาลาเฉลิมไทย บัตรที่นั่งชัน้ ๒๐ บาท ๕๐ บาท และ ๑๐๐ บาทหมดเกลี้ยง ทั้งรอบ ๑๖.๐๐ น. และรอบ ๒๐.๐๐ น. กลุมนักฉวยโอกาสเดินเรขายตั๋วอยางสงาผาเผย โกงราคาเอาตามความพอใจ เพราะโฆษณาชวนเชื่อ และการทุมเทเงินโฆษณานับหมืน่ ประชาชนจึงตื่นเตนเลื่อมใสในการแสดงกลของทานศาสตราจารยจากประเทศตาง ๆ ทั่วทวีปยุโรป และอเมริกา ชาวยุโรปใหสมญาเขาวา อับดุล อาหะหมัดผูวิเศษ คณะพรรค ๔ สหายซึ่งมีเจาคุณประสิทธิ์ ฯ, คุณหญิงวาด, เจาคณุปจจ นึก ฯ, พล, นกิร, กิมหงวน, ดร.ดิเรก, ประไพ, ประภา, นนัทา, นวลลออ และเจาแหวรวม ๑๒ คนไดมาถึงศาลาเฉลิมไทยโดยรถยนตเกงคันใหญ ๒ คันในเวลา ๑๘.๕๐ น. เจาแหวมาบุคตั๋วที่นั่งพเิศษตอนหนาเวทีไวแลวตั้งแตกลางวัน คนมีเงนิจะทําอะไรมักสะดวกสบายเสมอ คณะพรรค ๔ สหายพากันเดนิเขามาในศาลาเฉลิมไทยอยางสงา
![Page 10: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/10.jpg)
๑๐
ผาเผย ใคร ๆ พากันมองดเูปนตาเดยีว แมเสือทั้ง ๔ แตงกายเฉิดฉนัราวกับสาวรุน ๆ ใสน้ําหอมฝร่ังเศสหอมฟุงพราวไปดวยเครื่องเพชรวูบวาบ พนักงานของศาลาเฉลิมไทยคนหนึ่งเดนินําหนาพาแถวยาวเหยยีดของคณะพรรค ๔ สหายผานคนดูไปทางหนาเวท ี ชายหนุมปากเปราะคนหนึ่งเห็นเจาคณุปจจนึก ฯ กับเจาคณุประสิทธิ์ ฯ ผานมา ก็รีบบอกเพื่อนซึ่งนั่งอยูขาง ๆ “เฮย! พระอาทิตยขึ้นกลางคืนโวย เออเฮอ ...... สองดวงแจแนไปเลย” เจาคุณปจจนกึ ฯ หามลอพรืด เดินสายอาด ๆ เขาไปหาชายหนุมผูนัน้ทันที ทานกมลงกระซิบดวยเสียงหนกั ๆ “กลเลิกแลว ขอพบหลังศาลาเฉลิมไทยหนอย แกกับฉนัชกกนัตัวตอตัว ปากแกเปราะนัก ถาแกเปนลูกผูชายอยาหนีนา” เจาหนุมผูนัน้หัวเราะกาก “เอ – ยังไงกนัครับ อยูดี ๆ ทานมาทาผมชก” เจาคุณปจจนกึ ฯ ขบกรามกรอด “ก็แกเสือกมากาวราวถึงกบาลฉันทําไมละ” “ออ – เสียใจครับ ผมพูดกับเพื่อนผมถึงเรื่องพระอาทิตยขึน้กลางคืนตางหาก” “นั่นแหละ แกเจตนาวาฉัน นักเลงจริงกลเลิกแลวพบกนัหนอย” เจาหนุมยิ้มแปน “ไดซิครับ ดีเหมือนกนั ผมจะไดยืดเสนยดืสายเสียบาง ตั้งแตผมครองตําแหนงแชมเปยนมวยไทยมา ๓ ปเขานี่แลว ผมไมไดประลองฝมือกับใครอีกเลย” ทานเจาคุณปจจนึก ฯ สะดุงโหยง คอย ๆ เปลี่ยนสีหนาเปนยิ้มแยมแจมใส “แหม – แลวกไ็มบอกเสียแตแรกดวย” พูดจบทานก็รีบเดนิไปจากทีน่ั้นทันที ทําใหผูที่นั่งอยูรอบ ๆ นักมวยเอกคนนั้นพากันหัวเราะอยางขบขนั ณ บัดนี้ ภายในศาลาเฉลิมไทยแนนขนัด เสียงพูดพึมพําของประชาชนดังแซไปหมด ควันบุหร่ีคละคลุงไปทั่วโรงละคร ที่นั่งทุก ๆ ช้ันหาที่วางไมไดเลย ทกุคนกระหายที่จะชมกลของศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัด คณะพรรค ๔ สหายนัง่เรียงรายกนัอยูหนาเวทีบนเกาอี้แถบหนาเพื่อน เสี่ยหงวนของเราอยูขางจะมึนเมาเล็กนอยเพราะดื่มเหลามาจากบานกอนรับประทานอาหารเย็น อาเสี่ยนั่งนยันตาปรือคองอกแงก ใบหนาแดงก่ํา นกิรนั่งอยูทางซาย เจาคุณปจจนึก ฯ นั่งอยูทางขวา เสียงแผนเสียงบรรเลงดังแววกังวานอยูในโรงตลอดเวลา
![Page 11: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/11.jpg)
๑๑
กิมหงวนยกนาฬิกาขอมือขึน้ดู เข็มนาฬิกาของเขาบอกเวลา ๑๙.๐๐ น. ตรง อาเสี่ยมองไปที่มานหนาเวทีแลวฤทธิ์เมาก็ทําใหเขาแหกปากรองตะโกนขึ้น “ไดเวลาแลวโวย ........ หนึ่งทุมแลวศาสตราจารยโวย” สภาพโรงละครเฉลิมไทย กลายเปนสนามมวยเวทีราชดําเนินไปเสยีแลว ประชาชนรองตะโกนใหเปดการแสดง เชนเดียวกับนักดมูวยโหรองบอกกรรมการเมือ่ถึงเวลา ๑๙.๐๐ น.ทุกครั้งของการแขงขัน ทันใดนั้นเอง โฆษกของศาสตราจารยอับดุล อาหะหมดัก็เร่ิมกลาวคาํปราศรัยแกประชาชนคนดูโดยเครื่องกระจายเสียงของโรงละคร “สวัสดีทานสุภาพชนทั้งหลาย ในนามแหงศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัด ขาพเจาขอขอบคุณทานเปนอยางยิ่งที่ไดกรุณาพากันมาชมการแสดงกลอยางอุนหนาฝาคั่ง.......” เสี่ยหงวนผลุดลุกขึ้นยืนรองตะโกนแขงกบัเครื่องกระจายเสียง “ไมฟงโวย จะดูกลโวย” คนดูมีความเหน็เชนเดยีวกับกิมหงวน จึงรองตะโกนขึ้นเปนเสียงเดยีวกนั โฆษกของศาสตราจารยเงียบกริบ มานสีแดงหนาเวทีถูกเปดออกอยางรวดเร็ว เสียงจอกแจกจอแจของคนดูคอย ๆ เงียบลง ไฟในโรงปดหมดทุกดวง แตไฟบนเวทีสวางไสวราวกับกลางวัน สายตาของคนดูตางจองมองไปบนเวทเีปนตาเดียว บนเวทีมีโตะไม ๒ โตะ พรอมดวยเครื่องใชไมสอยในการแสดงกลอีกหลายอยาง มีตูยืนซึง่เปนตูดานหลังเปนมานกํามะหยี่สีดํา กระทาชายนายหนึ่งแตงกายแบบแขกยามทั้งหลายไวหนวดเครารุงรังเดินกะเลอกะลาออกมาจากหลืบขวา คนดูตบมือสนั่นหวัน่ไหว พี่บังรีบยกมือขวาขึน้โบก “อีนี่ไมใชศาสตราจารยคะราบ จั๋นเปนคนใชนะ” คนดูฮาครืน เจาบังจัดแจงวางขาวของหลายอยางลงบนโตะแลวกลับเขาไปในโรง สักครูหนึ่ง ทานศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัดก็ปรากฏตัวข้ึน เขาเปนชายกลางคนรางสูงใหญ ไวหนวดเสนเล็ก ๆ แบบเออรอลฟลิน ใบหนารูปไข จมูกโดง นัยนตากลมโต แตงกายแบบสากลปนแขก สวมกางเกงสีขาวขาแคบ สวมเสือ้คอแบะสีเทาแกตวัยาวแคหัวเขา ศีรษะโพกผาสีชมพู มีปนเพชรปก เสียงตบมือใหเกียรติดังขึน้อกี ทานศาสตราจารยกมศีรษะโคงคํานับคนดูอยางสวยเก คลายกับการคํานับแบบสเปน แลวนักเลนกลแหงอินเดยีกก็ลาวคําปราศรัยกับคนดูตามภาษาอังกฤษมีขอความสั้น ๆ วาเขาขอบคุณประชาชนที่มาชมเขา และเขาจะเริ่มแสดงใหชมตอไป ถาผูใดมีความสามารถแสดงไดซํ้าแบบกับเขา เขายินดจีะจายเงนิสดให ๑๐,๐๐๐ บาททันที
![Page 12: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/12.jpg)
๑๒
คราวนี้คนดูตางตบมือสนั่นหวั่นไหว คลายกับจะแสดงวาคนฟงภาษาฝรั่งรูเร่ือง ทั้ง ๆ ที่บางคนไมรูเลยวาทานศาสตราจารยไดพดูวากระไรบาง คร้ันแลว นกัเลนกลชาวอินเดียกเ็ร่ิมตนแสดงลวดลาย เขาถลกแขนเสื้อขึ้นเล็กนอย เดินมาที่โตะตวัหนึ่งหยิบไมเล็ก ๆ ยาวประมาณ ๒ ฟตขึ้นมาถือ แลวเคาะไมลงบนโตะคอนขางแรง ทันใดนั้นเอง ขวดเบยีรขวดหนึ่งก็คอย ๆ ลอยข้ึนจากโตะ และแลนไปในอากาศรอบ ๆ เวทีเหนือศรีษะทานศาสตราจารยดวยปาฏิหาริยอยางนาประหลาด แลวขวดเบียรขวดนัน้ ก็ลอยละล่ิวออกจากเวทีมาทางคนดู มันลอยไปรอบ ๆ ศาลาเฉลิมไทย ทามกลางความประหลาดมหัศจรรยใจเหลือที่จะกลาว คนดูแหงนชะเงอมองดู และเงยีบกริบ จนกระทั่งขวดเบียรใบนั้นลอยกลับไปบนเวที คอย ๆ ลดต่ําลงมาบนโตะตวันั้นตามเดิม ทานศาสตราจารยโคงคํานับคนดูอยางสงาผาเผย เสียงตบมือดังราวกับศาลาเฉลิมไทยจะถลมทลาย “ทานสุภาพสตรี และสุภาพบุรุษทั้งหลาย” นักเลนกลแขกพูดภาษาอังกฤษชา ๆ “ขาพเจาไดใชจิตศาสตรบังคับขวดเบยีรใบนี้ใหเหาะได ถาหากวาทานสามารถทําไดอยางขาพเจาก็เชิญขึ้นมาแสดง ขาพเจาเตรียมเงนิ ๑๐,๐๐๐ บาทไวใหทานแลว” กิมหงวนยกศอกกระทุงแขนนิกร “เฮย – ขึ้นไปแสดงซีวะอายกร เงิน ๑๐,๐๐๐ บาทไมใชขี้ไกนะเวย แกลองเสกขวดเบียรใหเหมาะดูซิแลวบังคับขวดใหฟาดกบาลอีตาศาสตราจารยเลย” นิกรผลุดลุกขึ้น อาเสี่ยยิ้มแปน “นาน – ยังงั้นซีวะ อายกร ตองใหเจาบังมันรูวาอยุธยาไมส้ินคนด”ี นายจอมทะเลนสั่นศีรษะ “เปลา – เปลา ที่ลุกขึ้นยืนไมใชวาจะขึ้นไปแสดงขางกับแขกหรอก เลือดมันกดัตดูโวย” พูดพลางยกมอืเกากนแกร็ก ๆ “ใครจะไปแสดงไดวะ เกิดมาจากทองพอทองแมก็เพิ่งไดเห็นขวดเหาะไดในวนันี”้ แลวนิกรก็ทรุดตัวนั่งตามเดิม ทานศาสตราจารยแสดงลวดลายตอไป เขาหยิบไพปอกสาํรับหนึ่งขึ้นมาซอย และเลือกไวใบหนึ่ง นอกนั้นวางลงบนโตะ “ทานสุภาพสตรี และสุภาพบุรุษ ขอใหทานคอยจับตามองดูใหดี ไพใบนี้จะกลายเปนนกพิราบ เมื่อขาพเจารอนมันออกไปกลางโรง” พูดจบ อับดุล อาหะหมดั กร็อนไพปอกใบนั้นลอยละลิว่มากลางโรง ทันใดนั้น ไพก็กลายเปนนกพิราบสีขาวบินพึ่บพั่บถลารอนลงไปกลางเวทีอีก ประชาชนคนดูตางตบมือสนั่นหวั่นไหว ตืน่เตนแปลกใจในความสามารถของทานศาสตราจารยผูนี ้
![Page 13: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/13.jpg)
๑๓
แลวก็ถึงการแสดงอันดับตอไป ทานศาสตราจารยหยิบดาบที่วางอยูบนโตะขึ้นมา ดึงมันออกจากฝกแลวควงเลน มันเปนดาบทีม่ีลักษณะคลายดาบปลายปนแตมี ๒ คม และยาวกวาดาบปลายปนเล็กนอย อับดุล อาหะหมดัประกาศวา เขาจะกลืนดาบเลมนี้เขาไป ในทอง คนดูเงียบกริบ จองตาเขม็งมองดูการแสดงซึ่งมีทีทาวาจะหวาดเสียว ทานศาสตราจารยพุงดาบลงบนพื้นดังปง ปลายดาบปกแนนกับพืน้ เขาทาํเชนนี้เพื่อใหคนดแูนใจวาเปนดาบจรงิ ๆ แลวอับดุล อาหะหมัดกแ็หงนหนาขึ้นมือขวาชูดาบขึ้นเหนือศีรษะ อาปากกวาง คอย ๆ สอดปลายดาบเขาไปในปากทีละนอย คนดูอกสั่นขวัญแขวนไปตามกัน คุณหญงิวาดหนาซีดเผอืด ยกมือเกาะแขนเจาคุณประสิทธิ์ ฯ แนน “วุย ๆ ๆ ๆ ตายแลว ........ โอย .......... ธรรมมังสังฆัง........” เจาคุณประสิทธิ์ ฯ จุยปาก “อะไรนะคณุหญิง” “เสียวไสคะ อุย – ดูซี กลืนเขาไปครึ่งเลมแลว โอย ...... เลนอะไรอยางนี้ก็ไมรู” เจาคุณประสิทธิ์ ฯ ชักฉิว “เขาเลนกล แลวกัน เอะอะไปได” พวกคนดูที่เปนผูหญิงตางรูสึกเสียวไสไปตามกัน พวกผูชายนั่งนิ่งแทบจะไมหายใจ ศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัดพยายามกลืนดาบเขาไปจนถงึดามดาบแลวเขาก็คอย ๆ ดึงดาบออกมา เสียงตบมือใหเกียรตยิศดังขึน้อีก คราวนีน้ิกรนายจอมทะเลนก็รีบลุกขึ้นยืน เดนิขึ้นไปยืนบนเวทีอยางองอาจ พวกคนดูพากนัมองดูนิกรอยางแปลกใจ “อาว – อายกร” คุณหญิงวาดรองเสียงหลง “เสือกขึ้นไปทําไม” นิกรยิ้มใหอาของเขา รองตะโกนตอบ “ผมจะกลืนดาบใหดูครับ เอาเงินใชสักหมืน่บาท” แลวนิกรก็หนัมายกมือตบบาทานศาสตราจารย “เฮ บาบู ฉันจะกลืนดาบเลมนี้ใหเหมือนกบัที่ทานแสดง” อับดุล อาหะหมัดยิ้มเจื่อน ๆ “พูดอังกฤษเถอะครับ อีนี้ผมพูดไทยไมไดนะนาย” นิกรสั่นศีรษะ “ฉันเปนคนไทย และทีน่ี่เมอืงไทย ฉันจะไมยอมพูดภาษาอื่นเปนอนัขาด นายนะอยาเบงใหมันมากนกั เดี๋ยวเส้ือจะขาด ฉันรูจักแกดี แกเคยมีอาชีพเปนหมอดู เดนิย่ําตอกอยูแถวบางกะป”
![Page 14: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/14.jpg)
๑๔
ศาสตราจารยสะดุงโหยง ใบหนาซีดเผือดทันท ี “โอ – เขาใจผิดนะนาย ฉันเพิ่งมาถึงเมืองไทยไดไมกี่วนั” นิกรหวัเราะ “อยาปฏิเสธเลยวะ เราพูดกนัเบา ๆ อยางนี้ไมมีใครไดยนิหร็อก วาแตวาถาฉันกลืนดาบได แกตองจายเงิน ๑๐,๐๐๐ บาทใหฉันจริง ๆ นะ” ศาสตราจารยพยักหนา “ออไรน” นิกรเอื้อมมือรับดาบมาจากนกัเลนกล เขามองดูดาบ และถอนหายใจ หนัก ๆ หนัไปยิ้มกับคนดู แลวเดินมาพดูทีไ่มโครโฟน “ทานผูมีเกียรติ และไรเกยีรติทั้งหลาย กรุงศรีอยุธยาของเรายอมไมส้ินคนดี ขาพเจานายนกิร จะแสดงการกลืนดาบเลมนี้ใหทานชมเชนเดยีวกับที่ทานศาสตราจารยไดแสดงใหทานชมแลว ทานทั้งหลายโปรดเปนพยานใหขาพเจาดวย ทานศาสตราจารยสัญญาจะจายเงิน ๑๐,๐๐๐ บาทใหแกขาพเจา หรือทกุคนที่แสดงไดอยางเขา” คนดูตบมือโหรองกันเกรียวกราว เอาใจชวยนกิร คุณหญิงวาดชะโงกหนาดูประไพหลานสะใภของทาน “แมไพ ไปหามเจากรมันทีซิ ลากเอาตัวมนัลงมาจากเวทีเถอะ ดาบเลมเบอเร่ิมขืนกลืนเขาไปกห็งิกแดกเทานั้นเอง” “ปลอยเขาไปตามเรื่องเถอะคะ คุณอาคะ จะไดตายเสยีรูแลวรูรอด” “อุย พูดบาอะไรก็ไมรู” คุณหญิงดุ “พูดราวกับวา นิกรมนัเปนผัวเฮงซวยของแกยังงั้นแหละ” นิกรชูดาบขึ้น แลวรองตะโกนถามคนด ู “ทานทั้งหลาย ขาพเจาสามารถจะแสดงใหทานชมไดถึง ๒ ทาง คืออาปากกลืนดาบเขาไปในทองวธีิหนึ่ง แลวก็เอาดาบสอดเขาไปในกน อยางที่เรียกวาสวนทวารหนักอีกวิธีหนึ่ง ทานอยากจะชมอยางไหนโปรดบอกมา ขาพเจาเปนนกัประชาธิปไตยคนหนึ่ง ยอมถือเสียงขางมาก คือมติมหาชน” คนดูโหล่ันโรง หลายตอหลายคนตะโกนขึ้นเปนเสียงเดยีวกัน “สวนทวารครบั เราอยากดูคณุเอาดาบสวนทวาร” นิกรกลืนน้ําลายเอื๊อก กมศรีษะโคงคํานับคนด ู “ทานที่รัก เปนอันวาทานอยากดูขาพเจาเอาดาบแทงกน หรือทวารหนกัของขาพเจาเอง ขาพเจานายนิกร การุณวงศ ยินดจีะแสดงใหทานชมตามความปรารถนา แตขาพเจาจะกลนืดาบเขาไปทางปากกอน เพราะถาขาพเจากลืนดาบได ทานศาสตราจารยจะตองจายเงินหมื่นบาทใหขาพเจาตามสัญญา”
![Page 15: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/15.jpg)
๑๕
เสียงจอกแจกจอแจกดังไปทัว่ศาลาเฉลิมไทย นิกรทรุดตัวลงนั่งคุกเขา คอย ๆ แหงนหนาขึ้น และเงื้อดาบอันคมกริบขึ้นสุดแขน คราวนี้คนดูก็เงยีบกริบ จองตาเขม็งมองดูนายจอมทะเลนเปนตาเดียว นิกรอาปากกวางจนเหน็ล้ินไก แลวหันมายกัคิ้วใหทานศาสตราจารยอับดุล อาหะหมดั “หมื่นบาทนะโวยบาบ”ู จอมนักเลนกลชาวอินเดยียิม้ใหนกิร “โอ – ใหจริง ๆ นะ อีนี้แขกไมโกหกคะราบ โกหกทํามะไรนะเสียชู” นิกรนิ่งอึ้งไปสักครู “กลืนเขาไปเพยีงครึ่งเดียวไดไหม?” “ไมไดคะราบ ตองกลืนถึงดามนะ” พวกคนดูแปลกใจไปตามกันที่ทานศาสตราจารยพูดภาษาไทยไดดี นกิรตั้งทาขยับจะกลืนดาบ เกือบ ๕ นาทีเขากย็งัไมกลากลืน เสี่ยหงวนนั่งจองตาเปงอยูหนาเวทีชักรําคาญเต็มทนก็แหกปากรองตะโกนขึ้น “เฮย – ลําบากนักก็ลงมาเถอะโวย” นิกรหวัเราะหึ ๆ ตัดสินใจแยงปลายดาบเขาไปในปากทีละนอย ทามกลางความตื่นเตนประหลาดใจของคนดู ใบหนาของนิกรแดงก่ํา คณะพรรค ๔ สหายนั่งนิ่งแทบจะไมหายใจ นายจอมทะเลนกลืนดาบเขาไปไดหนอยเดยีว ก็รีบดึงเอาออก พรวดพราดลุกขึน้ยืนโยนดาบทิง้ วิ่งไปอวกขางหลืบเสียงดงัล่ันโรง “โอย ไมไหวโวย จัก๊กะจี้คอหอย” ทานศาสตราจารย และคนดตูางหัวเราะงอหาย เขาหันมากลาวกับคนดูเปนภาษาอังกฤษ “ทานสุภาพสตรี และสุภาพบุรุษ ทานผูใดคิดวาทานสามารถกลืนดาบไดอยางขาพเจา ขอเชิญขึ้นมาบนเวท”ี คุณหญิงวาดผลุดลุกขึ้นยืนทนัที เจาคุณประสิทธิ์ ฯ จุยปากล่ัน “อยา – คุณหญิง แลวกัน ....... นึกยังไงขึ้นมาละ ถึงจะขึ้นไปแสดงการกลืนดาบ อุตริไมเขาเรื่อง” คุณหญิงวาดทาํตาโตเทาไขหาน พูดขึ้นเกือบเปนเสียงตะโกน “ใครบอกละ ดิฉันจะออกไปเยี่ยว ไมใชจะขึ้นไปกลนืดาบ” พูดจบทานก็เดินออกไปนอกโรงทางดานซายของศาลาเฉลิมไทย ทามกลางเสียงหัวเราะของใครตอใครที่นั่งอยูขางหลัง
![Page 16: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/16.jpg)
๑๖
ทานศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัด แสดงวิทยากลของเขาตอไป โดยขอรองนิกรใหรวมแสดงดวย “ซาลามคะราบนาย” เขาพูดกับนกิรพรอมกับยกมือคํานับ “ตอไปนีผ้มจะสะกดจิตทาน บังคับใหทานพูดภาษาอนิเดีย และใหทําตามคําสั่งผม” นายจอมทะเลนทําหนาตืน่ ๆ “ออ – ไดซิบาบู การสะกดจติคนอยางฉันไมใชทําไดงาย ๆ นา กาํลังใจของฉันเขมแขง็มาก” จอมนักเลนกลหัวเราะ หันไปประกาศใหคนดูทราบวา เขาจะแสดงวชิาจิตศาสตรอยางสูงสะกดจิตนิกรใหตกอยูในอํานาจของเขา คนดูปรบมือกราวใหเกยีรติยศทานศาสตราจารยกราวใหญ อับดุล อาหะหมัดถลกแขนเสื้อขึ้น วางทาทางใหคึกคกัเขมแข็ง แลวเขาก็ยิ้มใหนกิร ทันใดนั้นนายจอมทะเลนก็สะดุงเฮือกยืนตวัแข็งเหมือนทอนไม นักเลนกลทําหนาชอบกลยกมือเกาศรีษะแกร็ก ๆ รองเอ็ดตะโรลั่น “ยัง! ยังไมไดสะกด” นิกรหวัเราะ “อาว นึกวาสะกดแลว เอาซีลงมือได” ทานศาสตราจารยชักพอใจนกิรที่เขาเปนคนสนุกสนานราเริง และชวยใหการแสดงวิทยากลของเขามีรสชาติขึ้น “เอาละครับ ผมสะกดละ” อับดุล อาหะหมัด คอย ๆ เบิกนัยนตากวางขึ้นจนเต็มที่ ใบหนาเปลี่ยนเปนถมงึทึงนากลัว เขายกมือขวาขึน้โบกไปมาขางหนานกิร คนดูเงียบกริบ นั่งนิ่งเฉยแทบจะไมหายใจ จิตศาสตร เปนวิชาอันเรนลับเหนือวิทยาศาสตร หรือศาสตรอ่ืน ๆ จิตศาสตร และไสยศาสตรนั้นเปนของคูกัน ศาสตราจารยผูนี้อาจจะมีความรูในวิชาจิตศาสตร และไสยศาสตรเปนยอดเยีย่ม ดังนั้น ช่ัวเวลาไมถึง ๑๐ นาทีที่เขาถลึงตามองดูตานิกร เขาก็สามารถทําใหนายการณุวงศหมดความรูสึกตกอยูในอํานาจของเขาในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น นิกรยืนนิ่งเฉยไมกระดกุกระดิก และลืมตาโพลง ใบหนาของเขาซีดเผือด ศาสตราจารยถอยหลังออกหางนิกรแลวคอย ๆ โบกมือทั้งสองขึ้นทีละนอย ทนัใดนั้นเอง คนดูทัว่ศาลาเฉลิมไทยก็ไดรับความตื่นเตนเหลือที่จะกลาว ดวยอิทธิปาฏหิาริยของนักเลนกลผูนี้ เขาสามารถทําใหนายนกิรของเราลอยข้ึนจากพืน้เวทีอยางแชมชา สูงขึ้นไป ......... สูงขึ้นไปประมาณ ๒ เมตรจึงลอยนิ่งอยูในอากาศ
![Page 17: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/17.jpg)
๑๗
อับดุล อาหะหมัดหนัมากมศีรษะคํานับคนด ู “ทานที่รัก” เขาพูดภาษาไทยอยางชัด “ขาพเจาทําใหสุภาพบุรุษผูนี้เหาะไดดวยอํานาจจิตศาสตร และเวทยมนตคาถาของขาพเจา แตทานผูดูอาจจะเขาใจผิดคดิวาสุภาพบุรุษผูนีเ้ปนพรรคพวกของขาพเจา และรูกันกับขาพเจา ฉะนั้น ขาพเจาขอเชญิสุภาพชนที่อยากจะเหาะไดเชนนี้ขึน้มาบนเวท”ี คราวนี้ มีหนุมสาว ๒ คนพากันเดนิขึ้นไปบนเวทีทนัที แสดงความจํานงวา ตองการเหาะอยางนกิร จอมนักเลนกลไดตอนรับอยางสุภาพ แลวเขาก็โบกมือเรียกนิกรใหลอยต่ําลงมาจนถึงพื้นเวท ี คนดูหายตื่นตะลึงแลว ตางตบมือเสียงสนัน่หวัน่ไหว และวิพากษวิจารณกันเสียงแซดไปหมด หลายตอหลายคนพดูวา การแสดงกลของศาสตราจารยผูนี้ นบัวาเปนการแสดงที่มีปาฏิหาริยไมนาจะเปนไปได ตืน่เตนนาดูที่สุด ถึงแมจะเก็บคาดูสักคนละพนับาทก ็ไมแพง แลวเสียงจอกแจกจอแจก็เงียบกริบ เมื่อทานศาสตราจารยเร่ิมสะกดจิตผัวเมียคูนี้ เขาบังคับใหลอยข้ึนไปเชนเดยีวกบันิกรเกือบ ๕ นาที จึงบังคบัใหลอยตํ่าลงมา ทามกลางเสียงปรบมือของคนด ู อับดุล อาหะหมัดยกมือเขยารางนิกร และหนุมสาวทั้งสองใหรูสึกตวั นายจอมทะเลนทําหนาแหยชอบกล “เอะ – นี่ฉันอยูที่ไหนนี”่ นักเลนกลหัวเราะชอบใจ “ที่นี่คือศาลาเฉลิมไทยขอรับ เมื่อครูนี้ทานเหาะขึ้นไปจนสูง ทานไมรู ตัวหรือ” นิกรทําคอยน “เหาะ – ฉันเหาะได บา – ถายังงั้นฉันถูกทานสะกดจิตแลว อือ ........ เกงมากบาบ”ู อับดุล อาหะหมัดเชิญสองสามีภรรยาใหลงไปจากเวทไีด แลวเขาก็พดูกับนกิรดัง ๆ “ทานที่รัก ทานพูดภาษาแขกไดไหม” นิกรนิ่งนกึ แลวยิ้มแหง ๆ “ไดคําเดยีว ซาลาม – อีนี้ซาลามนะ” ศาสตราจารยหัวเราะคิ๊ก “ดีแลว ทานพดูแขกไมได ขาพเจาจะบังคบัทานดวยจิตศาสตรใหทานพูดภาษาแขกไดอยางคลองแคลวทีเดียว”
![Page 18: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/18.jpg)
๑๘
นิกรลืมตาโพลง “เอาซี บาบู ฉันกําลังเล่ือมใส และตื่นเตนในความสามารถของทาน ใหดิ้นตายเถอะ ทานเกงมากทีเดียว นักเลนกลในโลกนี้ไมมีใครอีกแลวทีจ่ะแสดงวิทยากลไดดีเหมือนอยางทาน” อับดุล อาหะหมัดเริ่มตนสะกดจิตนกิรอีก ดวยการยกมือขวาโบกไปมาขางหนานกิร เพียงครูเดยีวนกิรก็ยืนจังงังตกอยูในอํานาจของทานศาสตราจารยผูนี้ คร้ันแลวนักเลนกลกเ็ร่ิมสัมภาษณนิกรเปนภาษาอนิเดีย ประชาชนคนดูหัวเราะกนัอยางครื้นเครง เมื่อนิกรพูดแขกไดคลองแคลววองไวราวกับแขกพาหุรัด สําเนียงที่พูด และกิริยาทาทางก็เหมือนแขก ในราว ๕ นาที ทานศาสตราจารยก็คลายการสะกดจิตใหนกิร แลวเชิญนกิรใหนั่งบนเกาอีต้ัวหนึ่ง เขาบอกวา เขาอนุญาตใหเปนพิเศษใหนายจอมทะเลนดเูขาแสดงกลบนเวทนีี ้ ทานศาสตราจารย ตบมือขึ้นดัง ๆ สามสี่คร้ัง คนของเขา ๒ คน กล้ิงถังเหล็กใบใหญออกมาจากในโรง และชวยกนัตั้งถังขึ้น ถังใบนี้มีฝาไมปด แตตรงกลางฝาเจาะเปนรูใหญขนาดศีรษะคนรอดได “ทานสุภาพสตรี และสุภาพบุรุษทั้งหลาย” อับดุล อาหะหมัดปราศรัยกบัคนดู “การแสดงอันดับตอไปนี้ ทานจะไดรับความตื่นเตนหวาดเสียวเปนที่สุด ทานผูดูสวนมากเคยชมการแสดงกลตัดล้ินมาแลว แตการตดัล้ินไมออกรส และงายเกนิไป ขาพเจาจะแสดงการตดัศีรษะใหทานชม” เขาเดินไปที่โตะหยบิดาบเลมใหญขึน้มาถือกวัดแกวงไปมา “ทานที่รัก ขาพเจาจะเชิญทานผูดคูนใดคนหนึ่งขึ้นมาบนเวที และใชดาบเลมนี้ฟนคอคนของขาพเจาใหขาดกระเด็น แลวขาพเจาจะแสดงการตอคอใหเรียบรอย” เสียงตบมือดังขึ้นอีก แลวเสียงจอกแจกจอแจกด็ังไปทัว่โรง คนดูกําลังนิยมนับถือศาสตราจารยผูนี้มาก เพราะการแสดงทุกชุดที่ผานมาไมมีนักเลนกลคนใดที่จะแสดงได อาหะหมดั ตบมือแปะ ๆ ๒ คร้ัง ทันใดนั้นเอง ชายฉกรรจชาวอินเดยีเจาของรางสูงใหญคนหนึ่ง แตงกายแบบแขกยามทั้งหลายก็พาตวัเดนิออกมาจากหลืบดวยทาทางกะเลอกะลาเหมือนศิลปนที่แรกขึ้นเวที คณะพรรค ๔ สหายที่นั่งอยูหนาเวทีตางสะดุงโหยง ทําหนาตื่น ๆ ไปตามกัน ชาวอินเดียผูนั้นคือนายภควานจันทรแขกยามเกาแกของบาน “พัชราภรณ” นั่นเอง “เฮย!” นิกรรองล่ัน บาบูภควานจนัทรยิ้มแหง ๆ “ซาลามคะราบ คุณนิกร” นายจอมทะเลนปราดเขามาหา
![Page 19: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/19.jpg)
๑๙
“ยังไงกันโวย บาบู” นิกรพดูพลางหัวเราะพลาง “แกแอบมารับจางแสดงกลกับศาสตราจารยนีห่รือ?” เจาบังทําหนาปูเล่ียน ๆ มองดูเจาคุณประสทิธิ์ ฯ คุณหญิงวาดดวยความเกรงกลัว นกึไมถึงวาคณะพรรค ๔ สหายจะพากันมาดกูารแสดงกลในคืนนี ้ “อีนี้ผมหาลําไพพิเศษนะ” นิกรหวัเราะหึ ๆ “แกเสือกมาเลนกล แลวที่บานใครอยูยามแทนแกละ” บาบูยิงฟนขาว “เลนตัดคอเสร็จแลวกลับคะราบ อีนี้ตอนหัวคํ่าขโมยไมมีนะ” นิกรพยกัหนา “เขาจางแกมาคืนละเทาไหร?” “รอยบาทคะราบ” นิกรบุยใบไปทางหนาเวท ี “โนน – คุณอาหญิงกําลังจองมองดูแกอยูเหน็ไหม พรุงนีน้ากลัวแกถูกทานไลออกแน” เจาบังสั่นศีรษะ “ไลออกทํามะไรนะ เงนิเดือน ๕๐๐ ไมพอกินคะราบ ไลผมก็ไมออกนะ” คร้ันแลวนายภควานจนัทรก็เดินมาที่ถังเหล็กสนทนากับทานศาสตราจารยสักครูเขาก็เปดฝาถังเหล็กออก กระโดดเขาไปในถังเหล็กใบนั้น อับดุล อาหะหมดัจัดแจงปดฝานายภควานจนัทรโผลศีรษะออกมาแคคอ จอมนักเลนกลรองประกาศกับคนด ู “ทานทั้งหลาย ขาพเจาอนุญาตใหทานใชดาบเลมนี้ตัดคอคนของขาพเจาได และขาพเจาจะตอเอง ทานผูใดกลาพอที่จะฟนคอคนของขาพเจาขอเชญิขึ้นมาบนเวท”ี คนดูวจิารณกนัเสียงแซดไปหมด แนนอนละ การแสดงในชุดนีจ้ะตองหวาดเสียว และมหัศจรรยมาก อับดุล อาหะหมัดประกาศซ้ําซากรองเชิญอยูตั้งนาน นายทหารบกในเครื่องแบบคนหนึ่งซึ่งมียศเปนรอยโทกเ็ดินขึ้นไปบนเวทีทามกลางเสียงอ้ืออึงของประชาชนคนดู จอมนักแสดงกลปราดเขามาจับมือนายทหารหนุม และสงดาบให “ฟนไดขอรับ ฟนคอคนของผมใหขาดกระเด็นเลย” นายทหารหนุมขยับดาบกระชับมั่นไวในมือ “ทานรับรองวา ถาหากวาเขาตองเสียชีวิตจากดาบเลมนี”้ อับดุลอาหะหมัดยิ้มแปน
![Page 20: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/20.jpg)
๒๐
“รับรองครับ มันเปนการแสดงกลของผม ทานจะรูสึกวาทานไดใชดาบเลมนี้ฟนคอคนของผม แตความจริงผมใชอํานาจจิตศาสตรพรางตาทาน และคนดูทกุ ๆ คนใหเหน็คอขาดกระเดน็” นายทหารหนุมเดินมาหยุดยนืขางถึงเหล็ก เขาจองมองดหูนานายภควานจันทรอยางตื่น ๆ คราวนี้ไฟฟาที่เวทกี็คอย ๆ เปลี่ยนเปนสีเขียวออนเยน็ตา คนดูเงยีบกริบบรรยากาศในศาลาเฉลิมไทยเครงเครยีด ทุกคนตื่นเตนจนบอกไมถูก ศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัดรองบอกนายทหาร “ฟนซีครับ ฟนไดแลว” นายทหารสื่อสารลังเลใจไมนอย เขาเกรงวาเขาจะตกเปนผูตองหาของตํารวจในฐานฆาคนตายโดยเจตนา แตแลวเขาคิดวา ทานศาสตราจารยจําเปนตองรับผิดชอบ อนึ่ง เขาเองก็เปนทหาร หากตํารวจมาจับเขาเขาไมยอมใหจับ ตํารวจก็ทําอะไรเขาไมได เขาจึงตัดสินใจเงื้อดาบขึ้นสุดแขน “โอะ” นิกรรองล่ัน ปราดเขามายืนขางนายทหารหนุม “ตายนะครับคุณ” ร.ท.ทหารสื่อสารหันมายิ้มใหนายการุณวงศ “ผมตองการดูความสามารถของศาสตราจารย มันจะเปนไปไดหรือครับ คอขาดแลวตอได” นิกรกลืนน้ําลายเอื๊อก “แตถามันเกดิตายขึ้นคุณจะเดือดรอน” นายทหารหนุมหัวเราะ “เอาละครับเปนยังไงก็เปนกนั ผมฟนละ” เขายกดาบขึน้จอคอนายภควานจันทร แลวเงื้อขึ้นสุดแขน ฟนฉับลงไปเต็มเหนีย่ว คนดูหลายคนที่เปนผูหญิงหวดีรองสุดเสียง เมื่อแลเห็นศีรษะของนายภควานจนัทรขาดกระเดน็ หลนจากฝาถังเหล็กลงมากลิ้งอยูบนพื้น แลวคนดูทั้งโรงก็ฮือขึ้นพรอม ๆ กัน จองตาเขม็งมองดูศรีษะนายภควานจันทรซ่ึงกําลังแลบลิ้นแพล็บ ๆ กระพริบตาถี่เร็ว ประชาชนคนดูตื่นเตนหวาดเสียวเหลือที่จะกลาว นายทหารหนุมผูนั้นโยนดาบทิ้งรองอุทานเสียงหลงวิ่งจูดลงจากเวททีันที ดวยความตระหนกตกใจเหลือที่จะกลาว สุภาพสตรหีลายคนถึงกบัวิ่งหนีออกไปนอกโรง ยายแกหลายคนเปนลมคอพับคอออนอยูกับเกาอี้ นิกรอาปากหวอ ถอยหลังกรูด จองมองดูศรีษะนายภควานจันทร “อายบัง! โธ ....... คอขาดแลว ..........” อยางไรก็ตาม คนดูราว ๔๐ เปอรเซ็นตเชื่อวาเปนการแสดงกลดวยศิลปะอันยอดเยี่ยมของทานศาสตราจารยผูนี้ เพราะการตัดศีรษะนี้ไมมีเลือดไหลออกมาจากคอเลย
![Page 21: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/21.jpg)
๒๑
อับดุล อาหะหมัดยกมือขวาขึ้นชูขอรองใหประชาชนคนดูสงบเงียบ “ทานทั้งหลาย ทานไมตองตืน่เตนตกใจ ถึงแมคนของขาพเจาถูกฟนคอขาด แตเขากห็าตายไม ขาพเจาจะตอคอใหเดีย๋วนี”้ เสียงจอกแจกจอแจของคนดูนับจํานวนพนัดังขึ้นอีก ศาสตราจารยนักเลนกลกมลงควาศรีษะนายภควานจันทรยกขึ้น ถือเดินมาที่ถังเหล็กยกขึ้นวางบนคอ โบกมือไปมา และตบศีรษะนายภควานจันทรเบา ๆ ไฟฟาสีเขียวนวลเปลี่ยนเปนสีธรรมดา บนเวทีสวางไสวไปทัว่ ทานศาสตราจารยยกฝาไมปดถังออก นายภควานจันทรผลุดลุกขึ้นยนืกาวออกมาจากถังเหล็กเดินเขาโรงไปอยางสงาผาเผย เสียงตบมือ และเสียงพูดสดุดีทานศาสตราจารยดังขึ้นล่ันไปหมด มันเปนการแสดงกลที่ตื่นเตนหวาดเสียวเห็นจริงเห็นจงัไมนาเสียดายเงินคาดูเลย นิกรทําตาปรบิ ๆ มองดูอับดุลอาหะหมดัดวยความเลื่อมใส “เกงมาก ทานอาจารย ฉันเชือ่วาทานเปนนกัเลนกลที่เกงที่สุดในโลก” นิกรกลาวชมเชยอยางจริงใจ ทานศาสตราจารยหัวเราะ ตบมือ ๒ คร้ังเรียกคนของเขาใหออกมานําถังเหล็กเขาไปเกบ็ ตอจากนัน้เขาก็เร่ิมแสดงวิทยากลตอไปตามรายการของเขา อับดุล อาหะหมัดหยิบกลองไมส่ีเหล่ียมมากลองหนึ่งขึน้มาเปดฝาออกใหคนดูแลเหน็วาภายในกลองไมมีอะไร เขาเอาไมส้ัน ๆ ที่ถืออยูควานเขาไปในกลองทัง้สี่ดาน เสียงดังกอกแก็ก ๆ แลวเขากพ็ูดกบัคนด ู “ไมมีอะไร” เขาวางกลองลงบนโตะปดฝาไวตามเดิมแลวเปดฝาออก ลวงมือลงไปในกลองหยิบขวดเบียรออกมา ๓ ขวด นกพิราบอีก ๒ ตวั และแทงไมส่ีเหล่ียมอีกหลายแทงทําใหคนดูประหลาดใจไปตามกัน นิกรเดินเขามาหยิบกลองขึ้นพิจารณาแลวเปดฝาออกดู สักครูเขาก็ยิ้มออกมาได “ทานศาสตราจารย อยางนีฉ้ันก็แสดงไดเหมือนกนั” อับดุล อาหะหมัดหวัเราะ “ถาแสดงใหเหมือนอยางขาพเจา เงินหมืน่บาทก็จะเปนของทาน” นายจอมทะเลนพยกัหนา ยกกลองไมสีขาวขึ้นเปดฝาออกหันไปใหคนดูแลวพูดเสียงหนัก ๆ “ไมมีอะไร” นิกรปดฝากลองแลววางกลองบนโตะ ทําเปนเสกคาถาสักครูก็เปดฝา
![Page 22: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/22.jpg)
๒๒
กลองออก เอื้อมมือควานลงไปในกลองหยิบขวดเบียรขวดหนึ่งออกมา ทานศาสตราจารยสะดุงเฮือก ใบหนาซีดเผือดแปลกใจที่นกิรแสดงกลไดอยางเขา คนดูตบมือโหรองกันเกรยีวกราว นกิรหยิบขวดเบยีรออกมาอีก ๒ ขวด ทานศาสตราจารยขยับจะเดนิเขาไปหลังโรง แตนิกรควาแขนไว “อยา – ไมตองเขาไป เตรียมจายเงนิหมื่นบาทใหฉันดีกวา” แลวนิกรก็ลวงนกพิราบออกมาทีละตวัรวม ๒ ตัว แทงไมส่ีเหล่ียมอีก ๕ แทง อับดุล อาหะหมัดแทบลมจบั เขาสบถสาบานเปนภาษาแขกในลําคอ อยางไรเสียคนของเขาตองทรยศตอเขาเปนแน นกิรจึงสามารถแสดงกลไดเชนเดียวกบัเขา เมื่อนิกรแสดงจบคนดกู็พากันตบมือ โหรองกันเกรยีวกราว นายจอมทะเลนเดนิเขามาหาทานศาสตราจารยแลวแบมือ “มา – จายมาหมื่นบาท” อับดุล อาหะหมัดสั่นศีรษะ “ยังกอน ทานจะตองแสดงกลตอไปอีกใหไดเหมือนขาพเจา เราจึงจายเงินหมื่นบาทใหทาน” นิกรขมวดคิว้ยน “อะ ถายังงั้นละกอเตะปากกันละวะ อายบัง คนดูทุกคนยอมเปนพยานใหกนั แกไดประกาศโฆษณาวา ถาใครแสดงกลไดอยางแกจะเปนการแสดงวิธีหนึง่วิธีใดก็ตาม แกจะจายเงินใหหมื่นบาท มา – จายมาเสียดี ๆ ถาไมจายเปนเกิดเรื่องแน” คนดูเอาใจชวยนิกร รองตะโกนเอะอะใหศาสตราจารยจายเงินรางวัลหมื่นบาทใหนกิรตามสัญญา อับดุล อาหะหมัดหวัฟดหวัเหวีย่ง เขาลวงกระเปาเสื้อหยิบธนบัตรใบละรอยบาทปกหนึ่งออกมาสงใหนิกรอยางเคือง ๆ “เอา เอาไป” ประชาชนคนดูตบมือล่ัน นกิรกมศีรษะคํานับคนดูอยางสงาผาเผย เกบ็เงินหมื่นบาทใสกระเปากางเกงแลวเขาก็หนัมายิ้มใหทานศาสตราจารย ซ่ึงยืนทําหนาเหมือนมาหมากรุกอยูขาง ๆ เพราะความเสียดายเงิน “ขอบใจมากบาบู แสดงกลตอไปซี อยาใหเสียเวลา” อับดุล อาหะหมัดสั่นศีรษะ เดินไปนั่งที่เกาอี้ตัวหนึ่งนกิรชักฉิวกเ็อ็ดตะโรล่ัน “วายังไงโวย ถาแกไมเลนฉนัจะไดเลนแทน แกเสยีเงินหมื่นบาทเทานั้นใจเสาะไปได แกออกเงนิใหเขากูพักเดียวกไ็ดคืน” ทานศาสตราจารยพูดออกมาอยางหวัเสีย “ใจไมดยีังแสดงกลไมได ตองขอพักสักครู โอย ..... แขกกลุมใจโวย”
![Page 23: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/23.jpg)
๒๓
คนดูฮาครืน นิกรหันมายิ้มกับคนด ู “ทานทั้งหลาย เจาโปรเฟรสเซอรคนนี้หัวเสียไมยอมแสดงกล ขาพเจาถือโอกาสนี้แสดงกลใหทานชมบางทานจะไดเห็นวา กรุงศรีอยุธยาของเรายังไมส้ินคนดี ขาพเจาซึ่งเปนพี่นองรวมชาติของทานกส็ามารถแสดงกลไดไมเลวกวาศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัด ฉะนั้น ถาทานผูใดตองการชมวิทยากลของขาพเจาแลว ขอไดโปรดตบมือใหเกียรติยศแกขาพเจาดวย” เสยีงตบมือดังขึ้นอยางสนั่นหวั่นไหว นิกรกําลังเปนจุดเดนของคนดูทัว่ศาลาเฉลิมไทย นายจอมทะเลนยิ้มนอยยิ้มใหญ กมศีรษะโคงคํานับคนดูอีกครั้งหนึง่แลวกวักมือเรียกเสี่ยหงวนกับเจาแหวใหขึ้นมาบนเวท ี อาเสี่ยหันมายิม้ใหนวลลออ “นวลจา ขออนุญาตขึ้นไปรวมแสดงกลกบัอายกรหนอยนะ” นวลลออพยักหนา และยิ้มใหเขาอยางออนหวาน “ขึ้นไปซีคะ เราตองแสดงกลหักหนาอับดลุ อาหะหมดัใหได เขาจะไดรูวา คนไทยมีความสามารถไมยิ่งหยอนกวาเขา” กิมหงวนลุกขึน้ยืน พาเจาแหวเดินขึ้นไปบนเวทีอยางองอาจ นิกรรองประกาศเสียงล่ัน “ทานทั้งหลาย สุภาพบุรุษเจาของรางสูงชะลูดที่ปรากฏอยูในสายตาของทานนี้คืออาเสี่ยกิมหงวนมหาเศรษฐีแหงประเทศไทย ขาพเจาขอแนะนําใหทานรูจัก” คนดูตบมือกราว และสงเสียงจอกแจกจอแจฟงไมไดศัพท เขาเคยไดทราบกิติศัพทมานานแลววา ผูที่รํ่ารวยที่สุดในประเทศไทยคือนายกิมหงวน ไทยแท เมื่อไดเหน็ตัวจริงตางกต็ืน่เตนสนใจ พวกผูหญิงทีน่ัง่เกาอี้หนาเวททีําหูทําตากระชดกระชอยใหทาใหทางอาเสี่ยเพราะหวังจะไดเปนผัว ถึงแมวาหลอนจะเปนเมยีที่เทาไรก็ยังไดเพราะอยางนอยก็ไดช่ือวาเปนเมียมหาเศรษฐดีีกวามีผัวเฮงซวย เคราะหหามยามรายไปเจอเอานักแซงเขาก็จะลําบาก เสี่ยหงวนแอคทาใหผ่ึงผายเพื่อใหสมกับทีเ่ขาเปนมหาเศรษฐี กมศีรษะคํานับคนดู และยิ้มดวยมุมปากขางซายเพยีงเล็กนอย “อาเสี่ยครับ” นิกรพูดอยางออนหวาน “ผมรูสึกเปนเกยีรติอยางยิ่งที่อาเสี่ยกรุณาขึน้มารวมแสดงกลกับผม” กิมหงวนหวัเราะ “ลําบากนักก็พดูกันอยางที่เราเคยพูดกันเถอะวะ มาขอรับขอรองเดี๋ยวกจ็ะถีบเขาให” นิกรทําคอยน “เราตองทําตัวใหสุภาพหนอยซี อายหา”
![Page 24: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/24.jpg)
๒๔
“ออ ไมรูนี่หวา” แลวเสี่ยหงวนกพ็ูดเสียงดงั “ยินดีครับ คุณนิกร ผมรูสึกเปนเกยีรติยศอยางมหึมาทีเดียวที่ไดมารวมการแสดงกลกับคุณ” แลวกิมหงวนก็ยักคิว้ให โปรเฟสเซอร “ยังไง บาบู ใจนอยถึงกับไมยอมแสดงกลเชียวหรือ” อับดุล อาหะหมัดคอนควบั และไมไดตอบวากระไร นกิรเริ่มแสดงวิทยากลเขาทําทาสะกดจติเสี่ยหงวน ยกมือขวาวนเวยีนไปมาขางหนา กิมหงวนหวัเราะ “ทําอะไรวะ อายกร” “ก็สะกดจิตยังไงละ” “ลําบากนักอยาสะกดดกีวา” “นั่นนะซี กันก็วาอยางนั้น” แลวนิกรก็ลวงกระเปาเสื้อเชิ้ตหยิบผาเช็ดหนาปรามิดผืนหนึ่งออกมา คล่ีออกใหคนดพูิจารณา วางผาเชด็หนาลงบนโตะ พยกัหนากบัเจาแหว “เฮย – เอาเงินของแกใหกันสัก ๒๐ บาทซิ” เจาแหวยิ้มแหง ๆ ลวงกระเปาหยิบธนบัตรออกมาปกหนึ่ง แลวสงธนบัตร ๒๐ บาท ๑ ฉบับใหนายการณุวงศ นิกรชูธนบัตรขึ้นอวดคนด ู “ทานทั้งหลาย ขาพเจาจะแสดงกลงาย ๆ ใหทานชมกอน ทานเห็นแลววาในมือของขาพเจาคือธนบัตรใบละ ๒๐ บาท” พูดจบนกิรก็ฉีกออกเปนชิ้นเล็กชิ้นนอย “ขาพเจาฉีกมันขาดแลว ตอจากนี้ไปขาพเจาจะตอมันใหดีเหมือนอยางเดิม” นายจอมทะเลนวางเศษธนบตัรลงบนผาเช็ดหนา รวบผาเช็ดหนาขึน้ทําเปนเสกเปาคาถา ศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัดจองตาเขม็งมองดูนิกรตลอดเวลา สักครูนิกรก็คล่ีผาเช็ดหนาออกมา เศษธนบตัรใบนั้นกลายเปนธนบัตรดตีามเดิม เขาหยิบธนบัตรออกมาคลี่อวดคนดูแลวคืนใหเจาแหว ทนัใดนัน้เอง เสียงตบมือ และเสยีงหวัเราะของคนดูกด็ังล่ันศาลาเฉลิมไทย อับดุล อาหะหมัดถูกนกิรหกัหนาก็เดือดดาล เขาผลุนผลันลุกขึ้นเดินเขามาหานายการณุวงศ ลวงกระเปากางเกงหยิบธนบัตรใบละรอยบาทออกมาปกหนึ่ง และฉีกมันออกเปนชิ้นเลก็ชิ้นนอยสงใหนิกร “ทานผูสามารถโปรดตอธนบัตรใหขาพเจาดวย” นิกรลืมตาโพลงแลวหัวเราะ “โอ – เสียใจมากทานศาสตราจารย ขาพเจาทําไดคร้ังเดยีวเทานัน้ ทานไมควรฉีกมันทิ้งเลยนาเสียดายเหลือเกนิ”
![Page 25: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/25.jpg)
๒๕
อับดุล อาหะหมัดทําทาเหมอืนกับจะเปนลม คนดูฮากนัล่ันพออกพอใจ นิกรแสดงกลตอไป เขาลวงกระเปากางเกงหยิบมีดพับสปริงเลมหนึ่งออกมางางออกแลวพยักหนากับอาเสี่ย และพูดเสียงหนักแนน “เฮย ถลกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น” เสี่ยหงวนรีบถลกแขนเสื้อเชิต้ขึ้นทันที นิกรจับแขนกิมหงวนไว หนัไปพูดกับประชาชนคนดูกล “ทานทั้งหลาย ขาพเจาจะใชมีดพกเลมนีก้รีดแขนเพื่อนของขาพเจา และขาพเจาจะเสกใหแผลหายสนิท รับรองวาไมใชเลนกล ขาพเจาแสดงดวยเวทยมนตคาถา ซ่ึงเปนความจริง ขอใหทานคอยดูใหด”ี อาเสี่ยยิ้มแหง ๆ “เฮย – ตอนนี้งดแสดงไมไดหรือ” นิกรหวัเราะ “ไมเปนไรเชื่อภูมิกันเถอะวะกันกห็นึ่งเหมอืนกัน” “วา – เสียวไสโวย” “บะแลว – ทําเปนใจเสาะไปได” พูดจบนกิรก็ยกทอนแขนซายของกิมหงวนขึ้นแลวฟนฉับลงไปคอนขางแรงทามกลางความตื่นเตนของคนด ู “ฉัวะ” อาเสี่ยรองอุทานออกมาคําหนึ่ง โลหิตสีแดงเขมไหลทะลักออกมาจนกระทั่งคนดูแลเหน็กันทัว่โรง นิกรกมศีรษะโคงคํานบัคนดูอยางสงาผาเผย “ทานทั้งหลาย ทานเห็นแลววาขาพเจาไดใชมีดฟนแขนเพื่อนของขาพเจาจนบังเกดิเปนบาดแผลเลือดไหลออกมา ตอจากนี้ขาพเจาจะใชคาถาเสกบาดแผลใหหายไป ขอใหทานผูดูกรุณาตบมือใหเกียรติยศขาพเจาอกีหนอยเถอะครับ” เสียงตบมือดังขึ้นทันที นายการุณวงศจัดแจงเช็ดเลือดทีแ่ขนเสี่ยหงวนดวยผาเชด็หนาของเขา แลวใชผาเช็ดหนาคลุมไว ทําเปนเสกคาถาอยูสักครูก็เปดผาขึ้น คราวนี้คนดูก็ตื่นเตนประหลาดใจไปตามกัน บาดแผลที่แลเห็นหายไปแลว แมแตเลือดที่เปรอะเปอนก็ไมมี คนดูตางพูดกนัจอกแจกจอแจชมความสามารถของนิกรซึ่งเขาแสดงกลไดดีพอฟดพอเหวีย่งกับทานศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัด กิมหงวนตื่นเตนเหลือที่จะกลาว “เฮย แกทํายังไงวะอายกร วา – แกนีไ่มใชคนเสียแลวละโวย” นิกรยิ้มแปน “กันใชคาถา เห็นความสามารถของกันแลวไมใชหรือ?”
![Page 26: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/26.jpg)
๒๖
อาเสี่ยเอื้อมมือหยิบมีดพับสปริงที่วางอยูบนโตะขึ้นมาพจิารณาดู แลวควาแขนซายเจาแหวมาถือไว เจาแหวรองเอะอะเอด็ตะโร กิมหงวนไมฟงเสียงเงื้อมดีฟนฉับลงไปที่แขนเจาแหวเสียงดังฉัวะ เลือดไหลทะลกัออกมาทันท ี แลวกิมหงวนก็ลากตัวเจาแหวเดินเขาไปหาอับดุล อาหะหมัด “บาบู ลองแสดงทําใหบาดแผลที่แขนเจานีใ่หหายไปไดไหมละ” โปรเฟสเซอรส่ันศีรษะ “เสยีใจ ขาพเจาทําไมได” อาเสี่ยหัวเราะกาก “ถาเชนนั้น ความสามารถในการแสดงกลของทานสูเพื่อนฉันไมได ฮะ ฮะ นี่นะเรอะโปรเฟรสเซอรไมไดสติโวย” แลวเสี่ยหงวนก็จูงมือเจาแหวเดินเขามาหานิกร “อายกร ชวยทีซีโวย” นิกรมองดูบาดแผลที่แขนเจาแหวแลวส่ันศีรษะ “ตอใหไมไดหรอก กันตองฟนเองคาถาของกันจึงจะเปนผล” เจาแหวสะดุงเฮือก “ออย รับประทานผมแยแลว รับประทานไมยอม ......... ไมยอมจริง ๆ อาเสี่ยฟนผม” พูดจบเจาแหวกร็องไหโฮ กิมหงวนทําหนาเหมือนกับจะรองไห มองดูนิกรอยางเคอืง ๆ “ชิบหาย นกึวาทําได อายเราไมรูหลงฟนแขนเจาแหวเสียเต็มเหนี่ยว” พูดพลางใชผาเช็ดหนาซับเลอืดใหเจาแหว แลวยกมือตบหลังเจาแหวเบา ๆ “ไปลงไปนั่งดูที่หนาเวทีตามเดิม นิดหนอยไมเปนไรนา” เจาแหวสะอืน้ดัง ๆ “รับประทานนิดหนอยเมื่อไรละครับ แผลออกเบอเร่ิม” อาเสี่ยตบหลังเจาแหวเปนการปลอบใจ “ขานึกวาอายกรมันเสกคาถาใหแผลหายไดเหมือนอยางที่มันฟนขาเมือ่กี้นี้ก็เลยฟนแก เอาเถอะพรุงนีข้าจะใหเงินคาทําขวัญเอ็ง ๑,๐๐๐ บาท” เจาแหวลืมตาโพลง “พันบาท!” เขาอุทานลั่นแลวพูดเสยีงออย “ถายังงั้นรับประทานฟนเสียอีกแผลเถอะครับจะไดเปนสองพัน” กิมหงวนทําคอยน “เดี๋ยวถีบตกเวทีเลย ไปลงไปนั่งดูขางลาง” เจาแหวเดินอมยิ้มลงไปจากเวที นกิรเริ่มแสดงกลตอไป เขาเดินมาที่โตะส่ีเหล่ียม หยิบกาตมน้ํารอนใบจิ๋วขึ้นมาถือ เทน้ําในกาใสถวยแกวใบหนึ่ง ปริมาณน้าํในกา
![Page 27: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/27.jpg)
๒๗
ทองเหลืองมีประมาณครึ่งถวยแกวเทานั้น แตนิกรรินจนเต็มแกวน้ําในกายังไมหมด เขาหยิบถวยแกวเทน้ําลงกระโถนแลวรินน้ําในกาทองเหลืองใสถวยแกวอีก คนดูชอบใจหวัเราะกันล่ันโรง นิกรหยิบถวยแกวเทน้ําลงกระโถนอีกเปนแกวที่ ๒ แลวรินน้ําในกาใสแกวอีก คราวนี้ ศาสตราจารยอับดุล อาหะหมดัรูสึกเลื่อมใสในการแสดงกลของนิกรมาก เขาลุกขึ้นเดินเขามายืนขางนกิร ใบหนาของทานศาสตราจารยชุมชื่นขึ้น นิกรรินน้ําใสแกวพลางยักคิว้ใหนักเลนกล “ไง – โปรเฟรสเซอร กลที่ขาพเจากําลังแสดงอยูนี้เปนกลงาย ๆ ทานแสดงไดไหมละ” อับดุล อาหะหมัดอมยิ้มแตไมพูดวากระไร นิกรวางกาลงบนโตะ แลวยกแกวน้ําขึ้นดื่มอั๊ก ๆ ประมาณครึ่งแกว ถือแกวเดินมาหนาเวที สาดแกวน้ํามาทางคนดูทําใหคนดูตอนหนาเวทหีลบกันวบูวาบ แตแลวน้ําในแกวกลับกลายเปนเศษกระดาษสีตาง ๆ ช้ินเล็ก ๆ ปลิววอน คนดูตบมือโหรองกันเกรียวกราว ตางพออกพอใจในการแสดงกลของนิกร นายจอมทะเลนกมศีรษะคํานับคนดูอยางนอบนอม แลวหนัมาพยกัหนากับเสี่ยหงวน “เฮย – ลงไปนั่งดูเถอะเวย กนัแสดงหกัหนาทานศาสตราจารยนิด ๆ หนอย ๆ พอหอมปากหอคอเทานั้น” คนดูหลายคนตะโกนโหวกเหวก ขอรองใหนิกรแสดงตอไป นายการุณวงศโบกไมโบกมือกับคนดแูลวจูงมือเสี่ยหงวนลงมาจากเวที ใครตอใครพากันมองดูเขาเปนตาเดยีว ศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัดเริ่มแสดงกลตอไป เขาประกาศใหคนดูทราบเปนภาษาไทย ซ่ึงเขาพดูไทยไดดีพอใช “ทานสุภาพชนทั้งหลาย ขาพเจารูสึกเปนเกียรติยศอยางยิ่งที่สุภาพบุรุษที่นั่งอยูหนาเวทนีั้นไดกรุณาใหเกยีรติยศขึ้นมารวมแสดงกลกับขาพเจา ทําใหการแสดงกลของเราครึกครื้นขึ้นอีก อันดับตอไปนี้ขาพเจาจะไดแสดงใหทานชมตอไป ขาพเจายนิดีที่จะเรียนใหทานทราบวา การเดินทางมาประเทศไทยของขาพเจาในคราวนี้ ขาพเจาไดนําผีดุ ๆ มาจากอินเดยีดวย แตรับรองวาผีของขาพเจาจะไมทําอันตรายตอทานเลย ขาพเจาจะไดเรียกผีของขาพเจาออกมาพบกับทาน ณ บดันี้” เสียงตบมือของคนดูดังเปาะแปะ ๆ ไฟฟาในศาลาเฉลิมไทยดับพร่ึบลงทันที ทําใหความมืดปกคลมุไปทั่วราวกบัอยูในถํ้า เสยีงจอกแจกจอแจของคนดูเงยีบกริบ ทุกคนอยากดูผีแขกทีม่าจากอินเดีย ทันใดนั้นเอง คุณหญิงวาดกแ็หวข้ึน “อุย! อะไรก็ไมรู บาจริงเชียวเจาคณุนี่ ทําเปนเด็กหนุม ๆ ไปได”
![Page 28: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/28.jpg)
๒๘
“แลวกัน” เจาคุณประสิทธิ์ ฯ เอ็ดตะโรขึ้นบาง “ฉันนั่งอยูเฉย ๆ แท ๆ หาเรื่อง” “เอะ – ถายังงั้นเจาคุณปจจนกึ ฯ ละเมดิอธิปไตยฉันกระมัง” “ฮา?” เจาคุณปจจนึก ฯ อุทานสุดเสียง “ผมเปลานะ ใหตายโหงตายหา ซีเอา” ปศาจของทานศาสตราจารย ปรากฏตัวข้ึนแลวเสียงหัวเราะเสียงพดูพึมพําของคนดูก็ดังไปทัว่โรง มันเปนปศาจในสภาพโครงกระดกู กระโดดโลดเตนเสียงกรุงกริ๋ง อยูกลางเวที นัยนตากลวงโบของมันมีไฟฟาเดินทางดวงเล็ก ๆ อยูขางใน รางของโครงกระดกูเดินลงมาจากเวทีอยางแคลวคลองวองไว เรือนรางของปศาจเปนแสงวูบวาบเหมือนหนาปดนาฬิกาขอมือพรายน้ําเมื่อมองในที่มืด ไมมีคนดูคนใดหวาดกลัวผีปศาจตนนี้ เพราะทราบดีวาเปนผีคนไมใชผีจริง ๆ ดังนั้น คนดูจงึหวัเราะอยางสนุกสนาน สมุนของศาสตราจารยอับดลุ อาหะหมัดเดินผานมาทางคณะพรรค ๔ สหาย นิกรรีบกระซิบกระซาบบอกกิมหงวน “เฮย – จับผีโวย!” “หา ? จับอะไรนะ” อาเสี่ยกระซิบถาม “จับผี” “ออ – เอาซี กันจะขัดขาใหมันหกลมแลวแกคอยจับ” ปศาจโครงกระดูกเดินมาถึงคณะพรรค ๔ สหาย อาเสี่ยก็ยื่นเทาขวาออกไป ผีของศาสตราจารยไมทันระวังตวัก็สะดุดเทากมิหงวนเสียหลักหกลมปาบ นกิรรีบลวงกระเปากางเกงหยิบปนพกออกมา ยกดามปนพกประเคนกลางกบาลเจาปศาจโครงกระดกูดังโปก ปศาจโครงกระดูกซึ่งกาํลังจะลุกขึ้นเลยนั่งเหยียดเทาทําตาปริบ ๆ ส้ินสติสมประด ี เสียงอับดุล อาหะหมัดตะโกนเรียกหลายคํา แตสมุนของเขานั่งนิ่งเฉยไมไหวติง แลวไฟหนาเวทีกับไฟในโรงก็เปดสวางขึ้น เมื่อถูกแสงไฟฟา รางโครงกระดูกก็กลายเปนกระทาชายนายหนึ่ง รูปรางสูงโปรง สวมเสื้อยืดแขนยาว กางเกงยดืขายาวแนบเนื้อสีดํา และสวมถุงคลุมหนาสีดํา นิกรประคองผีลุกขึ้นยืน “ไป – ไปขึ้นไปบนเวที มีอยางที่ไหนเดินมาลมทับเอาแขงเขา” บาบูยืนเซอหนัรีหันขวางอยูสักครู ก็เดินโซซัดโซเซขึ้นไปบนเวทีอยางมึนงง เสียงคนดูโหรองกันเกรียวกราว ศาสตราจารยอับดุล อาหะหมดัโกรธหัวฟดหัวเหวีย่ง กลของเขาแตกเสยีแลว เขาไลเตะผีของเขาวิ่งเขาในโรงทามกลางเสียงหวัเราะของคนด ู
![Page 29: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/29.jpg)
๒๙
ตอจากนัน้ เขาก็แสดงวิทยากลของเขาตอไปซึ่งเปนการแสดงที่ปลีกยอยส่ิงละอันพันละนอย แตก็ทําใหคนดไูดรับความตื่นเตนสนุกสนานมาก นิกรของเรานัง่หลับอยูบนเกาอี้ อาปากน้ําลายไหลยดื ตอนหนึ่งแหงการแสดง ศาสตราจารยอับดุล อาหะหมดัไดประกาศวา “ทานที่รัก การแสดงอันดับสุดทายในรอบนี้ ขาพเจาจะไดแสดงการหายตัวใหทานชม และเพื่อใหทานเห็นวาการแสดงของขาพเจานั้นไมไดหลอกลวงทาน ขาพเจาจึงขอเชิญทานผูมีเกยีรติสัก ๓ – ๔ คนขึ้นมาบนเวที ซ่ึงทานจะไดชมการแสดงของขาพเจาอยางใกลชิด” กิมหงวนผลุดลุกขึ้นยืน หันมายิ้มใหพล “เฮย ขึ้นไปจบัโกหกตาโปรเฟรสเซอรนี่หนอยเถอะวะ” นายพัชราภรณส่ันศีรษะ “ไมเอาละวะ ขายหนาเขา นั่งดูเฉย ๆ ดกีวา” อาเสี่ยเปลี่ยนสายตามาที่นายแพทยหนุม “แกกแ็ลวกนัหมอ ขึ้นไปกบักัน” ดร.ดิเรกหวัเราะหึ ๆ “โน – กันสมัครเปนคนด”ู กิมหงวนชักฉวิก็เดินขึ้นไปบนเวทีตามลําพัง ศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัดประกาศเชื้อเชิญคนดูอีกหลายครั้ง สุภาพบุรุษที่นั่งอยูตอนหนาเวทีอีก ๓ คนจึงพากันขึ้นไปบนเวท ี หีบไมขนาดใหญใบหนึ่ง ถูกยกออกมาจากในโรง โดยคนงานของทานศาสตราจารยนั่นเอง จอมนักเลนกลกลาวกับเสี่ยหงวน และสุภาพบรุุษทั้ง ๓ คนนั้น “ขาพเจาขอเชญิทานชวยกันตรวจหีบใบนี้ เพื่อใหแนใจวามันเปนหีบที่แนนหนาทั้ง ๔ ดาน และขอใหทานตรวจดูพื้นเวทีนี้ดวยวา มีรอยเจาะหรือเปลา การแสดงหายตวัของขาพเจา ขาพเจาไมไดใชวิชาแสดงกล แตขาพเจาใชวชิาไสยศาสตรอยางสูง” อาเสี่ยพยกัหนากับสุภาพบุรุษทั้ง ๓ “ชวยกนัตรวจหีบใบนีใ้หถ่ีถวนเถอะครับ ผมจะจับโกหกศาสตราจารย แอบหยิบใหได” ทานศาสตราจารยสะดุงโหยง “อับดุลครับ ไมใชแอบหยิบ” กิมหงวนหวัเราะ เขากับเพื่อนคนดูชวยกนัตรวจหีบไมอยางพิจารณา ลองดึงดูทุก ๆ ดาน แตก็ปรากฏวาหีบใบนีแ้นนหนา ดานในหีบบุแผนสังกะสีทั้ง ๔ ดาน เปนหีบที่มั่นคงแข็งแรงมาก
![Page 30: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/30.jpg)
๓๐
จอมนักเลนกลลวงกระเปากางเกงหยิบกญุแจมือใหมเอีย่มคูหนึ่งออกมาสงใหกิมหงวน แลวเขาก็พดูยิ้ม ๆ “ทานที่รัก โปรดใสกุญแจมอืขาพเจา แลวขาพเจาจะลงไปในหีบใหทานปดฝาหีบทิ้งไวราว ๒ นาทีจงึคอยเปดออก” อาเสี่ยยิ้มแปน จัดแจงสวมกญุแจมือทานศาสตราจารยทันที อับดุลอาหะหมัดปนเขาไปนั่งบนหีบ รองบอกใหเสีย่หงวนปดฝาหบี อาเสี่ยจึงรีบปดฝาหีบ และจองตาเขม็งมองดู สักครูหนึ่ง กมิหงวนก็เปดฝาหีบขึ้น เขากบัสุภาพบุรุษทัง้สามคนตะลึงพรึงเพริดไปตามกัน จอมนกัเลนกลหายตวัออกไปจากหบีเสียแลว เสยีงคนดูพูดพึมวจิารณกนัแซดไปหมด ทันใดนั้นเอง อับดุล อาหะหมัดก็เดินควงกุญแจมือออกมาจากหลังโรง เขากมศีรษะคาํนับคนดูดวยใบหนายิ้มแยมแจมใส ทุกคนที่อยูในศาลาเฉลิมไทยไดตบมือใหเกียรตยิศเขาซึ่งมีความสามารถในการแสดงกลอยางยอดเยี่ยม “ทานที่รัก การแสดงของขาพเจาในรอบนีไ้ดส้ินสุดลงเพยีงเทานี้ ถาหากวาทานพอใจแลว ขอไดโปรดบอกญาติมิตรของทานใหมาชมดวย ขอความสุขสวัสดจีงมีแดทานทั้งหลาย สวัสดี” มานสีแดงผืนใหญบนหนาเวทีคอย ๆ รูดเขามาหากัน เสียงเพลงสรรเสริญพระบารมีจากเครื่องกระจายเสียงดังขึ้นทุกคนลกุขึ้นยนื ดร.ดเิรกเอื้อมมือกระชากแขนนิกรเต็มแรง “เฮย! ขาววอแลว” นายจอมทะเลนรีบลุกขึ้นยืนอยางงัวเงยี พอจบเพลงสรรเสริญพระบารมี กิมหงวนกแ็หวกมานหนาเวทีเดินเขามาหาคณะพรรคของเขา นิกรอาปากหาวดัง ๆ กระแทกตวัลงนั่งบนเกาอี้ตามเดิมแลวนั่งสัปหงกตอไป เจาคุณปจจนกึ ฯ ยกมือเทาสะเอวมองดูนิกรอยางเศราใจ “โธ – อายกรเอย .........” “ปลอยใหมันนอนหลับอยูทีน่ี่แหละคะ เรากลับกนัเถอะ” คร้ันแลว คณะพรรค ๔ สหายก็พากันเดินออกทางขวามอืของโรงละครทิ้งนิกรใหนั่งหลับตามสบายกรนเสยีงสนัน่หวัน่ไหว เสียงประชาชนคนดูวิพากษวจิารณกนัเซ็งแซ เขาชมเชยความสามารถของศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัด แตแลวก็ไมลืมชนความสามารถของนิกร
![Page 31: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/31.jpg)
๓๑
บริเวณหนาศาลาเฉลิมไทยคับคั่งไปดวยนกัดูกลนับจํานวนพนั รถยนต รถจักรยานสามลอสับสนอลหมาน ประชาชนที่จะเขาดูกลรอบ ๒๑.๐๐ น. ยืนอออยูลนหลาม แสงไฟสวางไสวไปทั่วบริเวณ คณะพรรค ๔ สหายเดนิตรงมาที่รถบูอิค และแพกการดเกงซึ่งจอดอยูติดกัน รถทั้งสองไขกระจกขึ้น และใสกุญแจประตเูรียบรอย แตมีใครคนหนึ่งนั่งหลับฟุบหนาอยูกับพวงมาลยัรถบูอิค “นกิร!” คุณหญิงวาดรองอุทานสุดเสียง “ตายแลว เจากรมันเขามาอยูในรถคันนี้ไดอยางไร” เจาแหวจุยปาก “รับประทาน อินวิสิเบิลแมนครับ” คุณหญิงวาดขมวดคิ้วยน หนัมามองดูเจาแหว “แปลวากระไรวะ” เจาแหวยิ้มแหย ๆ “ลองหนครับ รับประทานคุณนิกรคงหายตัวได” พูดจบเจาแหวก็ไขกุญแจเปดประตูรถบูอิคเกงออก คุณหญิงวาดเอือ้มมือตบศีรษะนายจอมทะเลนคอนขางแรง “นิกร” นิกรสะดุงเฮือก เงยหนาขึ้นจากพวงมาลัยรถแลวยิ้มใหคณะพรรคของเขา ดร.ดิเรกอดหัวเราะไมได เขาพูดพลางหวัเราะพลาง “แกออกจากโรงละครทางไหนวะ ทําไมถึงเร็วนัก” นิกรอมยิ้ม “กันหายตัวออกมา” นายแพทยหนุมยกฝามือผลักหนานกิรทันท ี คุณหญิงวาดมองดูหลานชายของทานอยางงง ๆ แลวประไพ, ประภา, นนัทา, นวลลออขึ้นไปนั่งบนรถแพ็กการดเกง ซ่ึงเจาคุณประสิทธิ์ ฯ เปนคนขับ พล, ดร.ดิเรก, เสี่ยหงวนกับเจาคุณปจจนึก ฯ ขึ้นไปนั่งตอนหลังรถบูอิคเกง สวนเจาแหวนั่งคูกับนิกรตอนหนารถ กอนที่รถเกงทัง้สองคันจะถูกสตารทเครื่องแลนออกจากที่จอด คณะพรรค ๔ สหายก็แลเห็นทานศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัดวิ่งเหยาะ ๆ ตรงเขามาที่รถบูอิคเกง เขายื่นมือเขามาในรถใหนิกรจบั
![Page 32: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/32.jpg)
๓๒
“ทานสุภาพบรุุษ ทานเปนนักแสดงกลสมัครเลนที่มีความสามารถในการแสดงวิทยากลอยางยอดเยีย่ม ขาพเจาไมเคยพบนกัเลนกลคนใดที่เกงอยางทานเลย ขาพเจาพอใจ และรักทานมากทีเดยีว” นิกรยิ้มแกมแทบแตก “พูดแลวจะหาวาคุย บาบู ทีฉ่ันแสดงนะ ฉันยังไมไดทีเด็ดเลย เพราะเกรงวาจะเปนการหักหนาทาน” ทานศาสตราจารยยกมือขวาแตะหนาผาก “ซาลามคะราบ ฉันนับถือทานมาก ขอโทษ - - อยาวาฉนัดูหมิน่ทานเลย ฉันอยากจะจางทานใหรวมแสดงกับฉัน และเราจะไดเดนิทางไปรอบโลกดวยกัน ไปแสดงกลตามประเทศตาง ๆ” นิกรอมยิ้ม ตอบทานศาสตราจารยโดยไมตองคิด “เอาซี บาบู ทานจะคดิคาจางใหฉันยังไงละ พูดเรื่องเงนิกันเสยีกอน” อับดุล อาหะหมัดตอบโดยไมตองตรึกตรอง “เดือนละ ๑,๐๐๐ ดอลลารอเมริกนั” นายจอมทะเลนสั่นศีรษะ “ถูกไป การแสดงกลของทานรอบหนึ่ง ๆ ไดเงินคาผานประตูไมใชนอย และถาหากฉนัรวมแสดงกลดวยรับรองวารายไดของทานจะมากขึ้นอกีหลายเทา พดูแลวไมคยุหรอก แตขออวดนดิหนอย วิชาเลนกลของฉันยังอยูในพงุอีกเยอะแยะ” ทานศาสตราจารยยกมือตบบานิกรพลางหวัเราะ “ทานจะเอาเทาไร ๑,๕๐๐ ดอลลารดีไหม?” นิกรพยกัหนา “ตกลง ทานอับดุล ฉันยินดรีวมแสดงกลกบัทานถาทานสัญญาจะจายเงินใหฉันเดือนละ ๑,๕๐๐ เหรียญอเมริกัน” จอมนักเลนกลแสดงกิริยาดอีกดีใจจนออกนอกหนาเขาบีบมือนิกรแนน สายตาที่มองดนูิกรนั้นเต็มไปดวยความพอใจ “ทานจะมาเลนกลกับฉันไดเมื่อไร” นิกรนิ่งคิด “ตั้งแตคืนพรุงนี้เปนตนไป” ศาสตราจารยยิม้แปน “ดีทีเดียว ฉันจะไดประกาศโฆษณาใหครึกโครมวาทานรวมแสดงกลกบัฉัน สหายรัก ทานชื่ออะไร ฉันยังไมรูจกัชือ่ของทานเลย” นิกรยักคิว้แผล็บ
![Page 33: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/33.jpg)
๓๓
“นิกร” “โอ – ขอบใจมาก” พูดจบศาสตราจารยอับดุล อาหมัดก็ลวงกระเปากางเกงหยิบธนบัตรใบละรอยปกเบอเร่ิมออกมาสงใหนายจอมทะเลน “ฉันยินดีจายเงินลวงหนาใหทาน ๓,๐๐๐ บาท” “แน – อยาลอเลนนาบาบู” จอมนักเลนกลหัวเราะ “ไมใชลอ ฉันใหทานจริง ๆ เทากับฉันจายใหทานลวงหนา พรุงนี้เทีย่งขอเชิญทานมาพบฉนัที่นี่ เพือ่เราจะไดปรึกษาหารือกันในเรื่องที่จะแสดงกลใหประชาชนชม” นิกรรับธนบัตรมาถือไว “ตกลง ทานอับดุล พรุงนี้เทีย่งฉันจะมาหาทาน” แลวนกิรก็เอื้อมมือเปดสวิทชไฟ สตารทเครื่อง รถเกงของคณะพรรค ๔ สหายทั้ง ๒ คัน แลนออกไปจากหนาศาลาเฉลิมไทยแลว บูอิคเกงนําหนาแพกการดเกงตามหลังติดตามมาในระยะใกลชิด เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวถามทันที “เฮย แกนึกยังไงขึ้นมาวะ ถึงไดตกลงใจแสดงกลกับศาสตราจารยอับดุล อาหะหมดั” นายจอมทะเลนหันมายิ้มกับพอตาของเขา “โธ – ช้ันผมแลวจะใหหากนิทางเลนกลมอียางที่ไหนครับ ผมรับปากสงเดชไปยังงัน้เอง ใหผมเดือนละหมื่นดอลลารผมก็ไมเลน” พลวา “แลวแกเสือกไปรับเงินเขามาทําไม” “วะ – มันอยากใหกันนีห่วา หลักฐานอะไรก็ไมมเีจาอับดุลรูจักกันเพียงวากันชื่อนิกร บานชองกันอยูที่ไหนก็ไมรู จะไปฟองรองกะใครที่ไหนละ” แลวนกิรก็หัวเราะล่ัน “ดูกลคืนนี้ไดเงินใชหมืน่สามพันบาท หวานเลย ไปเทีย่วบานเจหนอมเถอะวะพวกเรา กันเปนเจามือเอง” ดร.ดิเรกพดูขึ้นทันท ี “โน ๆ ๆ ฝร่ังไมไปโวย เทีย่วซุกซนอยางนี้กันไมชอบ สนุกเดีย๋วเดียว แตอาจจะไดรับทุกขไปหลายป” นิกรวา “แกไมไปก็ลงขึ้นรถสามลอกลับบาน” เสี่ยหงวนชะโงกหนาพูดกับนายแพทยหนุม “เกิดมาเปนลูกผูชาย ก็ตองลองเที่ยวผูหญิงดูบางซีวะหมอ นานทีปคร้ังจะเปนไรไป เชื่อกันเถอะนะ จะไดเจริญสุข” ดร.ดิเรกหวัเราะ
![Page 34: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/34.jpg)
๓๔
“เอา ถายังงั้น โอ.เค. ไปโวยกร เหยียบเตม็ที่ คุณอาทานขับตามเรามาขางหลัง ทานไมกลาขับเร็วหรอก” นิกรมองดูในกระจกมองหลงัแลเห็นแพ็กการดกงติดตามมาในระยะกระชั้นชิด เขาเหยยีบคันน้ํามันลงไปอีก บูอิคพุงปราดไปตามถนนหลานหลวงอยางรวดเร็ว เข็มวัดระยะความเร็วในรถขึ้นถึงเลข ๕๐ ไมล และ ๖๐ ไมลตอช่ัวโมง เพยีงครูเดียว บูอิคเกงก็ทิ้งแพ็กการดลิบลับ คราวนี้ คณะพรรค ๔ สหายก็เร่ิมสนุกสนานกันเต็มที่ คุยกันถึงเรื่อง เด็ก ๆ ของเจหนอม อาเสี่ยซ่ึงเคยแอบไปเที่ยวบอย ๆ ยนืยันวาเจหนอมไดตัวออนมาจากภาคเหนอือีกหลายตวั ตะละนางแฉลมแชมชอย ๑๔ กวา ๆ ๑๕ หยอน ๆ กําลังขบเผาะ กิมหงวนยกมอืขวากอดเอวเจาคุณปจจนึก ฯ แลวยิ้มใหทาน “วันนี้คณุอาปลอยแกซะทนีะครับ” ทานเจาคุณยิ้มอาย ๆ “ไมเอาโวย อาสมัครเปนคนเฝารถดีกวา ดไีมดีขึ้นไปบนบานนังหนอมเจอเอาคนรูจักเขาอาก็อายเขาแย” กิมหงวนขมวดคิ้วยน “ปูโธ เร่ืองพันยังงี้ไมเห็นจะตองขายหนาใครเลยครับ สําหรับเจหนอมเปนซองชั้นสูง คนที่ไปเที่ยวที่นั่นลวนแตทานผูดีมีเงินทัง้นั้น ขุนหลวงเจาพระยาไมมีใครสนใจกบัใครหรอกครับ เอานา ....... นะครับ ผมจะหาตวัออน ๆ ให สมัยนีน้ะ โคแกเขากินหญาออนกันทั้งนั้น ถาคุณอาเห็นแมเทียมจันทรเขาละกอผมรับรองวาคุณอาตองสปสซั่มแน ๆ หลอนสวย และโปอยางมหาวายรายเลยครับ สวมเสื้อคอกวางเกือบเห็นสะดือ อวบอดัขาวผอง หนาอกเบอเร่ิม โอย – ไปเร็ว ๆ โวยอายกร” บูอิคเกงแลนฝาความมืดไปตามถนนหลานหลวงขามสะพานยมราชเขาเขตถนนเพชรบุรีตัดตรงไปบางกะปอันเปนจุดหมายปลายทาง เจาแหวนั่งกระสับกระสายมาในรถนานแลว ในที่สุดอดทนไมไดเขากก็ลาวถามนิกรเบา ๆ “รับประทานผมมีสวนดวยหรือเปลาครับ” นายการณุวงศหันมาพยักหนา “ตกลง แกดวย” เจาแหวถอนหายใจโลงอก “รับประทานคอยยังชัว่หนอย นึกวาถาคณุรับประทานกนัตามลําพังปลอยใหผมนัง่หงาวอยูในรถ รับประทานผมก็แยเทานัน้”
![Page 35: คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ NoName Converted ...samgler.com/archives/book163.pdf · The book is owned by คุณ NoName Typed to Word Document by คุณ](https://reader030.vdocuments.us/reader030/viewer/2022011901/5f075bd37e708231d41c9710/html5/thumbnails/35.jpg)
๓๕
มันเปนเวลาประมาณ ๒๑.๓๐ น. ตําบลบางกะปอยูในความสงบเงียบ แตบานที่เปนซองนางโลมชั้นสูงมีเสียงเอะอะตลอดเวลา บูอิคเกงแลนเขามาในถนนซอยแหงหนึ่ง พอถึงบานใหญบานหนึ่ง นกิรก็นําบูอิคเกงเขาไปจอดทายรถเกงคันใหญคันหนึ่ง คณะพรรค ๔ สหายพากนัเดนิลงมาจากรถดวยทาทางสดชื่นร่ืนเริง ทันใดนั้นเอง เหตุการณที่ไมนาจะเปนไปไดก็เกดิขึ้น คุณหญิงวาดพาแมเสือทั้ง ๔ ลงมาจากรถเกงที่จอดอยูขางหนารถบูอิคเกงอยางรอนรน ยืนขวางหนาคณะพรรค ๔ สหาย เสียงเจาคุณประสิทธิ์ ฯ ซ่ึงนั่งอยูในรถหัวเราะหึ ๆ เสี่ยหงวนอาปากหวอ “ไอยา ........ นีผี่หลอกหรือยงัไงโวย” นวลลออแหวขึ้น “หน็อย เห็นคนเปนผีไปแลวเดีย๋วแมตบลกูนัยนตาหลุดเลย” นิกรรองตะโกนบอกคณะพรรคของเขา “เฮย กลับขึ้นรถโวยพวกเรา เสียฤกษแลว ชะ ชะ ไมรูวาเมีย ๆ ของเราเหาะมาหรืออยางไรกันถึงไดมาถึงที่นี่กอนเราได” เจาคุณประสิทธิ์ ฯ โผลหนาออกมาจากรถ “อาเลนกลโวย อายกร อามปีาฏิหาริยเชนเดียวกับศาสตราจารยอับดุล อาหะหมัดนัน่แหละ อามาถึงนี่กอนหนาพวกแกตั้ง ๑๐ นาที” นิกรคอนควับยกมือกอดบานายพัชราภรณแลวบนพึมพํา “ยวนชิบหายเลย” “ใครวะ” พลถาม “ก็พอแกนะซี ไมรูวาตรัสรูไดอยางไรวาพวกเราจะเทีย่วที่นี่ พับผา จนใจวาเปนอาเขย มายยังงั้นกนัซอมเสียแลว แก ๆ ยังงี้ชกกรวมเดยีวหงิกแดกเลย”
คคคณะพรรค ณะพรรค ณะพรรค ๔ ๔ ๔ สหายพากัสหายพากัสหายพากันกลับไปขึ้นรถ เสียงคุณหญิงวาด และ นกลับไปขึ้นรถ เสียงคุณหญิงวาด และ นกลับไปขึ้นรถ เสียงคุณหญิงวาด และ ๔ ๔ ๔ นางหัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจไปตามกัน ตอจากนั้น รถเกงทั้ง นางหัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจไปตามกัน ตอจากนั้น รถเกงทั้ง นางหัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจไปตามกัน ตอจากนั้น รถเกงทั้ง ๒ ๒ ๒ คันก็แลนออกคันก็แลนออกคันก็แลนออกจากตรอกบานเจหนอมบายหนากลับบาน จากตรอกบานเจหนอมบายหนากลับบาน จากตรอกบานเจหนอมบายหนากลับบาน “““พัชราภรณพัชราภรณพัชราภรณ”””